پذیرش اندوه

نه تو می مــانی و نه انــدوه
... و نه هیچیـــــک از مردم ایــــن آبادی...
به حباب نگـــــران لب یک رود قســــم،
... و به کوتاهــــی آن لحظه شـــــادی که گذشت،
غصــــه هم می گــــذرد،
آنچنــــانی که فقط خاطــــره ای خواهـــد ماند...
لحظه ها عریاننــــد.
به تن لحظـــه خود، جامه انــدوه مپوشان️

از آشتی با اندوهَش بیزار بود ؛
اما دَر نهایَت ، مَجبور می شُد او را به جایِ تَمامِ کَسانی که نَداشت ، دَر آغوش بِگیرَد .️