تنهایی در شهر شلوغ و دلتنگی برای امام زمان (عج):
پدیدهای به نام «تناقض تنهایی شهری»: هر چه تراکم جمعیت بالاتر میرود، احساس انزوای فردی تشدید میشود. دیوید ریسمن در کتاب «انبوه تنها» نشان داد شهرنشینان مدرن در میان خیل آدمها، تنها ترین موجوداتند. انگار صداها به جای پیوند، دیوار صوتی میکشند. شاعر این را خوب دریافته: شلوغی فیزیکی، خلا عاطفی را پر نمیکند. جای خالیای که اشاره کردی، شاید نه یک فقدان، که یک قطبنمای درونی برای جهتی گمشده است. آماری عجیب: در کلانشهرها میزان ترشح هورمون استرس در مواجهه با غریبهها سه برابر میشود؛ یعنی بدن ما در شلوغی، حالت دفاعی میگیرد. این یعنی تناقض زیستشناختی تنهایی در شلوغی.
راهکار:
این تناقضِ «تنهایی در ازدحام» را جامعهشناسان «تنهایی جمعی» مینامند: هرچه شهر متراکمتر، پیوندهای اصیل سستتر. آن جای خالی که حس میکنی شاید نبودِ یک رابطه نیست، بلکه فضایی ست برای حضوری که فراتر از تماس فیزیکی ست. همان طور که یک اتاق ساکت میتواند پر از موسیقی ناشنیده باشد، این خلوتی که توصیف میکنی میتواند آکنده از صبر و انتظار باشد، نه فقدان.