متن های بلند شعر / بهترین متن شعر [پیشنهادی]

چشمانم سطلی از آب غم را بر دوش دارد،
قلبم رگی سیاه از غم در جریان دارد،
گلویم را زنجیری محکم به حبس خود گرفته است،
ذهنم کتاب هایی خاک خورده را در کیف دارد،
تنم بوی تلخی از ریشهٔ خاک دارد...️

انتظارمحبت
سالها دوری نگفتی مشکلی چون
فراق یار نیست
انتظاراینست که باشدوصل توآنگا
دشوار نیست
گر نگار دور از من می رفت لحظه
یادم نکرد
مثل عشق فرهادکه بر یادشیرین
بار نیست
عارف.🌹ل🌹او💚ص د🌹🌹ه+


️

شن های ساحلی کلبه های گلی
------------**##**------------
چشمان باز صدف موجی که تن پوشیده با تور کف
------------**##**------------
هر یک در این دریا چون دل عاشقم انتظار تو رو دارد
------------**##**------------
بر لب های قایق رانان نغمه خان خاموشی کرده آشیان بی تو جانا
------------**##**------------
بازآ بازآ با طنین آواز خود با فسون و با ناز خود️

دوست دارم مثل خورشید و ماه

دوست دارم مثل روانی ها

دوست دارم مثل گوشت و ناخن

دوست دارم مثل لیلی و مجنون

دوست دارم مثل شیرین و فرهاد
️

هر چه آیینه به توصیف تو جان کند نشد،
آه، تصویر تو هرگز به تو مانند نشد!
گفتم از قصه عشقت گرهى باز کنم
به پریشانى گیسوى تو سوگند، نشد،
خاطرات تو و دنیای مرا سوزاندند،
تا فراموش شود یاد تو، هرچند نشد!️

اگر صدا بودی
«اگر صدایم بودی، دلم می‌خواست کجا پیدایت کنم؟»
«پشت یک در؟»
«نه.»
«میان جمعیت؟»
«نه.»
«پس کجا؟»
«جایی که وقتی همه‌چیز ساکت شد، هنوز بتوانی پیدایم کنی.»
و کم‌کم مشخص می‌شود که منظورش صدای یک آدمِ ازدست‌رفته است.
بعضی صداها بعد از خاموش شدن صاحبشان، مدت‌ها در آدم ادامه پیدا می‌کنند.️

اگر پنجره بودی
«اگر پنجره بودی، دوست داشتی کجا باز شوی؟»
«جایی که کسی دلش نخواهد پرده‌ها را بکشد.»
«اگر منظره‌ات زیبا نبود؟»
«مهم نیست. آدم همیشه برای منظره‌ی زیبا به پنجره نگاه نمی‌کند.»
«پس برای چه؟»
«گاهی فقط می‌خواهد مطمئن شود بیرون هنوز همان‌جاست.»
بعضی آدم‌ها خودشان «راه دیدن جهان» هستند، نه مقصد.️

اگر تمام جهان برای یک لحظه به عقب برگردد، من دیگر نمی‌خواهم چیزی را ثابت کنم، نمی‌خواهم برنده‌ی هیچ بحثی باشم، نمی‌خواهم حتی حرف خودم را به کرسی بنشانم. فقط می‌خواهم آرام بنشینم و گوش بدهم. چون حالا فهمیده‌ام بعضی آدم‌ها را نمی‌شود با یک جمله نگه داشت؛ و بعضی جمله‌ها را نمی‌شود برای همیشه از ذهن پاک کرد.
من هنوز همان آدمی‌ام که دلش می‌خواست بمانی؛ فقط دیر فهمیدم بعضی خواستن‌ها، قدرت نگه داشتن آدم‌ها را ندارند.️

من می‌خواهم تو را همان‌طور به یاد بیاورم؛ نه فقط به عنوان کسی که دیگر نیست، بلکه به عنوان کسی که یک زمانی بود و بودنش، بخشی از زندگی من را روشن‌تر می‌کرد. فقط هنوز نمی‌دانم چطور خودم را ببخشم.
شاید روزی بفهمم که انسان‌ها همیشه نمی‌توانند نتیجه‌ی حرف‌هایشان را پیش‌بینی کنند. شاید روزی بفهمم یک مکالمه‌ی بد، تمام حقیقت یک رابطه نیست. شاید روزی بتوانم اسم تو را بدون اینکه قلبم زیر بار «اگر»ها سنگین شود، به زبان بیاورم.️

نمی‌خواهم تمام چیزی که از تو در ذهنم مانده، به آخرین حرف‌هایم محدود شود. تو فقط آن مکالمه‌ی آخر نبودی. تو تمام روزهایی بودی که کنارم می‌نشستی. تمام لحظه‌هایی که خندیدی. تمام نگرانی‌هایی که برایم داشتی. تمام وقت‌هایی که احساس کردم یک نفر واقعاً اهمیت می‌دهد.️

آدم چه موجود عجیبی‌ست؛ وقتی چیزی را دارد، خیال می‌کند همیشه خواهد داشتش،
و وقتی از دستش می‌دهد، حاضر است تمام دنیا را بدهد تا فقط یک لحظه‌ی معمولی دیگر به او برگردانده شود.
من بارها آن مکالمه را در ذهنم تکرار کرده‌ام. هر بار یک کلمه را عوض کرده‌ام. هر بار آرام‌تر جواب داده‌ام. هر بار گذاشته‌ام حرفت تمام شود. هر بار به جای «نه»، گفته‌ام «باشه، حرفت رو می‌شنوم.»
اما گذشته، حتی در خیال هم به آدم فرصت جبران نمی‌دهد.️

تو یکی از معدود آدم‌هایی بودی که فکر می‌کردم واقعاً برایت مهمم. و حالا نبودنت، تمام آن «فکر می‌کردم» ها را به خاطره تبدیل کرده است.
گاهی دلم برای خودت تنگ می‌شود. گاهی برای صدایت. گاهی حتی برای بحث‌های کوچکمان؛ برای همان دلخوری‌هایی که آن روزها فکر می‌کردم چقدر مهم‌اند و حالا آرزو می‌کنم می‌توانستم یکی‌شان را دوباره داشته باشم.️

آخرین گفت‌وگوی ما هیچ شباهتی به چیزی که باید آخرین باشد نداشت. نه خداحافظی باشکوهی داشت، نه حرفی که بشود قابش کرد و برای همیشه نگهش داشت. فقط چند جمله بود میان دو آدم که خیال می‌کردند هنوز فرداهای زیادی برایشان وجود دارد. و من بیشتر از هر چیزی، دلم برای همان فرداهایی تنگ شده که دیگر وجود ندارند.
تو برای من هیچ‌وقت یک آدم معمولی نبودی. نمی‌دانم باید چه اسمی روی چیزی که میان ما بود می‌گذاشتم.️

چقدر این شعر حق رو میگه: 
دَست و پا گَر بشکند با نسخه درمان میشود چشم گریان،هم دمی با بوسه خندان میشود  ای خدا،هرگز نبینم بشکند قلب کسی دل شکسته باطنش از ریشه ویران میشود! ️🫀⚕️️ ️

اتل متل یه مورچه🐜🐜🐜
قدم میزد تو کوچه🐜🐜🐜 
اومد یه کفش ولگرد🐜🐜 
پای اونو لگد کرد🐜🐜🐜 
مورچه یه پاش شکسته🐜 
راه نمیره نشسته🐜🐜 
بابرگی پاشو بسته🐜 
نمیتونه کار کنه🐜 
دونه هارو بار کنه🐜 
تو لونه انبار کنه🐜 
مورچه جونم تو ماهی🐜 
عیب نداره سیاهی🐜 
خوب بشه پات الهی🐜 


داری شعرو میخونی؟!
یه نگاه به قدو قوارت بنداز!
سنی ازت گذشته;خجالت داره.چه با ریتمم میخونه!😐
😂️

سلسله
آنکه دل ازمن ببردگوی که دل
میدان اوست
سلسله زلف یار برد دلم و جان
پریشان اوست
چون ببرد یار دلم این که بخت
چون من است
گر بنوازد به لطف آن کرم چواز
احسان اوست
عارف.🌹ل🌹ا و.💚ص د🌹🌹ه+
️

من میلرزم، آنقدر میلرزم که فرو بریزم. ولی اگر تو اینجا باشی...شاید کمی کمتر بلرزم. شاید قبرهای کمتری حفر کنم. پس خودت را در چشمم کم نکن؛ چون اگر تو هم نباشی، میترسم دیگر چیزی از این باغ برایم باقی نماند.️

من دارم میلرزم، سردم نیست. ولی اگر تو اینجا نباشی بیشتر میلرزم. آنقدر میلرزم که استخوان هایم ترک بردارند و خود نیز فرو بریزم.
روی قبر پروانه هایم گل نگذار، به جایش فقط حواست باشد تعداد قبرهارا بیشتر نکنی.️

شاید اشک نریزم. شاید سوگواری نکنم، ولی خود میدانم چه ساعت های درازی را وقف ضجه های خاموش کردم. چشمانم سرخ است، ولی اشکی نیست. داغ دیده ام، ولی سوگواری نمیکنم.
من همیشه همین بوده ام، هیچگاه نمیخواستم کسی بر سر مزار پروانه هایم گل بگذارد. ولی تو گذاشتی... هرچقدر هم که نمیخواستم، تو روی قبر بیشترشان گل گذاشتی.️

من خود میدانم که با منطقم احساس میکنم، میدانم که زبان آدم ها همیشه آزارم میداده. و تو هم میدانی که من هیچگاه زمان خاک کردن پروانه هایم اشک نمیریزم.
میدانی از روی مزارشان رد میشوم و هیچ نمیگویم. انگار که پروانه ها هیچوقت نمرده بودند. ولی زمانی که در آینه نگاه میکنم آنها را میبینم. قبرهایی که آنقدر زیادند که وارد ملک همسایه شده اند. قبرهایی طبقه طبقه پر از پروانه های آبی.️

من همیشه میدانستم چه میخواهم.
همیشه برای هرچه میخواستم تا آخرین نفس دویدم. برایم مهم نیست چندبار زمین میخورم، زانوهایم چقدر زخمی هستند. اگر چیزی را بخواهم به دستش می آوردم. خواستم بگویم تو هم از این قضیه مستثنا نیستی.️

شانه ات را دیر آوردی، سرم را باد بُرد؛
خشت خشت و آجر آجر، پیکرم را باد بُرد؛
من بلوطی پیر بودم، پایِ یک کوهِ بلند؛
نیمم آتش سوخت، نیمه دیگرم را باد بُرد؛
از غزل هایم فقط، خاکستری مانده به جا🙂؛️

زن‌ها را از رقص.یدن منع کردند
از آواز خواندن،
بو.سیدن،
خندیدن،
زن‌ها در پیله‌های خود فرو رفتند
و در شعرهایشان وحشیانه رقص.یدند
آواز خواندند
عشق ورزیدند
بوسی.دند
اما خنده نه
فقط گریستند...!

سیمین بهبهانی. ️

میگه که

تُفَنگ دَسته نُقرهِ م رو فروختَم

برا یارم قَبای تِرمه دوختَم

فِرستادم بَرایش پَس فِرستاد

تُفَنگ دَسته نُقره اَم اِی دادِ بی داد ️

فدای تو
جان فدای .پنجهای دست
تو
آن دو حلقه بر نمای شست
تو
لحظهءازفکر رویت کی باشم
جدا
من فدای آن خندهای مست
تو
عارف.ع ف💚ص د🌹🌹ه+وصال️

زن ها را از رقصیدن منع کردند، از آواز خواندن، از عاشقی کردن، از بوسیدن، از خندیدن. زن ها در پیله های خود فرو رفتند و از تنهایی بسیار شاعر شدند! و در شعر هایشان وحشیانه رقصیدند، آواز خواندند، عشق ورزیدند بوسیدند. اما خنده نه! فقط گریستند..️

خیال وصال
من از آن عشق رُخت
دیوانه ام
عاشق سرمست به تو
درُ دانه ام
من که شیدا برنگاه آن
دلبرم
تاوصال عشق گل چون
پروانه ام
عارف💚ص🌹🌹ق+ه وصال

️

دیگر سراغت را از نارنج رها شده در پیاله آب نخواهم گرفت

دیگر سراغت را از ماه ،ماه درشت و گلگون نخواهم گرفت

دیگر سراغت را از گلدان شکسته بر ایوان اذرماه نخواهم گرفت

دیگر نه خواب گریه تا سحر
نه ترس گمشدن از نشانی ماه ...

دیگر نه بن بست بادو
نه بلندای دیوار بیسال

من
همین من ساده

باور کن ...

برای یک بار برخواستن
هزار هزار بار فرو افتادم️