عارف و عشق

شعر عاشقانه عارف: وصال رویت آرزوی دل:

در عصب‌شناسی، عشق رمانتیک و عشق عرفانی هر دو ناحیهٔ 'تگمنتوم شکمی' مغز را فعال می‌کنند که با پاداش و انگیزه مرتبط است. این شعر دقیقاً همان حس شوریدگی و آرزوی وصال را با زبانی نمادین به تصویر می‌کشد. جالب نیست که شاعر با تکرار 'تو است'، آن‌چنان بر معشوق متمرکز می‌شود که خود را در او فانی می‌بیند؟

راهکار:

این شعر زیبا را می‌توانی با یک بیت از حافظ یا مولانا هم‌نشین کنی تا عمق عرفانی‌اش بیشتر نمایان شود. مثلاً: «هر چه هست از قامت ناساز بی‌اندازه‌ام / ور نه در خوبی کسی نقصان ندارد دلبری»