متن کوتاه سنگین و فلسفی ناب | پیشنهاد هفته !

نمی‌فروشم نبودنم را به بودنت:

در روانشناسی پدیده‌ای به نام «اثر مالکیت» (endowment effect) می‌گوید که مردم به داشته‌هایشان بیش از ارزش واقعی اهمیت می‌دهند. اما اینجا نویسنده برعکس عمل کرده: حتی «نبودن» خودش را آنقدر ارزشمند می‌بیند که نمی‌فروشدش به «بودن» دیگری. این یعنی خودآگاهی از یک انتخاب وجودی – چیزی شبیه «ترجیح آزادی بر امنیت» در فلسفه‌ی اگزیستانسیالیسم. سوالی که پیش میاد: آیا شما حاضرید بخشی از «نبودن» خود را برای «بودن» در چارچوب دیگران کنار بگذارید؟

راهکار:

این جمله رو میشه به‌عنوان یه بیانیه‌ی مرزگذاری شخصی در نظر گرفت: «من حتی نبودنِ خودم رو با بودنی که بر اساس خواست تو باشه عوض نمی‌کنم.» یعنی ارزش واقعی در انتخاب آگاهانه‌ی «هیچ» بودن است، نه در «همه چیز» شدن به شرط دیگری.

چرا تنها بودن بهتر از اضافه بودن است؟:

تحقیقات نشون می‌ده که مغز انسان در تنهایی عمیق، ۴۰٪ بیشتر دوپامین آزاد می‌کنه و خلاقیت تا ۶۰٪ افزایش پیدا می‌کنه. جالب اینجاست که احساس «اضافه بودن» در جمع باعث ترشح کورتیزول (هورمون استرس) و کاهش عزت نفس می‌شه. این پارادوکس رو چطور توجیه می‌کنی که گاهی اجتماعی‌ترین افراد تنهاترین‌اند؟

راهکار:

این جمله رو میشه به‌عنوان دعوتی به «کیفیت روابط» تعبیر کرد: گاهی حضور در جمع‌های بزرگ باعث کاهش عمق ارتباطات می‌شه. شاید بهتره به‌جای کمیت دوستان، روی کیفیت روابطی که واقعاً بهت حس تعلق و ارزش می‌دن تمرکز کنی.

زندگی غمگین و فرار به دنیای رمان:

آیا می‌دانستی مغز انسان نمی‌تواند تفاوت میان یک تجربه واقعی و یک تجربه vividly تصور شده را تشخیص دهد؟ وقتی رمان می‌خوانی، همان نواحی مغز فعال می‌شوند که انگار واقعاً در حال وقوع است. یعنی «رفتن به دل رمان» فقط یک استعاره نیست؛ مغزت واقعاً آن دنیا را زندگی می‌کند. پس لبخند زدن و ادامه دادن شاید مغزت را فریب دهد که غم واقعی را فراموش کند. سؤال: آیا تا به حال شده که شخصیت‌های رمان برایت از آدم‌های واقعی ملموس‌تر شده باشند؟

راهکار:

شاید رمان‌هایی که می‌نویسی یا می‌خوانی، آینه‌ای از همان غم‌های واقعی‌اند؛ یک جور بازنویسی سرنوشت. اگر این بار شخصیت اصلی رمانت را وادار کنی که جور دیگری با سختی‌ها روبه‌رو شود، شاید راهی برای زندگی خودت هم پیدا کنی.

زیبایی نبودن بعد از بودن ناقص:

آیا می‌دانید طبق قانون «اوج و پایان» در روانشناسی، مغز ما تجربه‌ها را نه بر اساس میانگین، بلکه بر اساس شدیدترین لحظه و نحوهٔ پایان‌شان به خاطر می‌سپارد؟ یعنی یک جدایی زیبا می‌تواند کل یک رابطهٔ معمولی را در حافظه به تجربه‌ای ارزشمند تبدیل کند. پس این «نبودن قشنگ» شاید دقیقاً همان پایانی باشد که مغز برای بازنویسی خاطره نیاز دارد. سؤال: آیا واقعاً پایان‌های تلخ را می‌شود با یک خروج باشکوه شیرین کرد؟

راهکار:

این جمله یادآور «اثر نقطهٔ اوج و پایان» (Peak-End Rule) است: ما تجربه‌ها را نه بر اساس کل، بلکه بر اساس لحظهٔ اوج و پایان قضاوت می‌کنیم. شاید نبودنِ قشنگ، همان پایان شیرینی است که خاطرهٔ تلخ بودن را بازنویسی می‌کند.

چرا آدم‌ها زود چهره واقعی خود را نشان می‌دهند؟:

تحقیقات روانشناسی اجتماعی نشان می‌دهد که انسان‌ها به طور میانگین بین ۳۰ تا ۹۰ روز اول آشنایی، «نقاب مدیریت تصویر» را کنار می‌گذارند. این پدیده ناشی از خستگی شناختی و کاهش انگیزه برای حفظ ظاهر است. جالب‌تر اینکه افراد خودشیفته این نقاب را سریع‌تر (و گاهی غیرارادی) برمی‌دارند. آیا در محیط کار یا دوستی این الگو را دیده‌اید؟

راهکار:

برای تشخیص دقیق‌تر واقعیت افراد، به رفتارهای تکراری در موقعیت‌های استرس‌زا یا تصمیم‌گیری‌های کوچک روزمره توجه کنید – اینجا نقاب‌ها زودتر می‌افتند.

رها کردن افکار: از فهمیدن تا نفس کشیدن:

تحقیقات نشان می‌دهد وقتی روی نفس تمرکز می‌کنیم، شبکه پیش‌فرض مغز (DMN) که مسئول نشخوار فکری و خودارجاعی است، خاموش می‌شود. این دقیقاً همان «درِ بسته‌ای» است که در ذهن باز می‌شود. آیا تا به حال حس کرده‌اید که دانستن کمتر، آرامش بیشتری می‌آورد؟

راهکار:

این لحظه‌ای است که ذهن از سوال کردن دست می‌کشد و به بودن رضایت می‌دهد. مثل لحظه‌ای که روی صندلی پارک نشسته‌ای و فقط تماشا می‌کنی؛ نه منتظر چیزی، نه درگیر گذشته.

حقیقت تلخ: چرا بدها برنده می‌شوند و خوب‌ها می‌بازند؟:

این باور که «آدم بدا همیشه می‌برن» ریشه در یک سوگیری شناختی به نام «فرضیه دنیای عادلانه» دارد. مغز ما برای تحمل آشفتگی بی‌عدالتی، ناخودآگاه تصور می‌کند که هرکس به آنچه لیاقتش را دارد می‌رسد. اما تحقیقات میدانی نشان می‌دهد در شبکه‌های اجتماعی بلندمدت، همدلی و صداقت روابط پایدارتری می‌سازند که در نهایت به قدرت واقعی منجر می‌شوند. تمدن بشری نه با خودخواهی، که با همکاری‌های پیچیده شکل گرفت. اگر قرار بود فقط بدها برنده شوند، نخستین قبیله‌ها در همان روز اول از هم می‌پاشیدند. حالا سوال: برنده شدن را دوباره تعریف کن؛ ملاک تو کدام است، قدرتی که دیگران می‌بینند، یا آرامشی که خودت زندگی می‌کنی؟

راهکار:

برنده شدن در بازی‌ای که دیگران تعریف کرده‌اند، همیشه ارزشمند نیست. شاید بدها در یک زمین بازی پیروز می‌شوند که تو آن را انتخاب نکرده‌ای. ارزش‌هایت را همان زمین بازی جدید قرار بده.

چرا بعضی‌ها لیاقت احترام ندارند؟:

تحقیقات نشون میده که احترام گذاشتن به دیگران، حتی به کسانی که «لیاقت ندارند»، می‌تونه مدارهای عصبی همدلی رو فعال کنه و رفتار متقابل رو افزایش بده. یعنی احترام، گاهی علت لیاقته نه نتیجه اون. آیا حاضرید به کسی که به نظرتون لایق نیست احترام بذارید؟

راهکار:

این جمله می‌تونه یه تله ذهنی باشه: منتظر موندن برای لیاقت دیگران باعث می‌شه خودمون هم کمتر احترام بذاریم. شاید بهتر باشه احترام رو به عنوان یه انتخاب شخصی و بی‌قیدوشرط در نظر بگیریم، نه یه واکنش به دیگران. اینطوری چرخه مثبت ایجاد می‌کنیم.

حرف نقاب است، رفتار حقیقت:

در روانشناسی، کلمات توسط قشر تازه مغز (neocortex) پردازش می‌شوند که مرکز منطق و فریب است، اما ریزحالات چهره و تن صدا مستقیماً از سیستم لیمبیک (مرکز احساسات) نشت می‌کنند. پل اکمن ثابت کرد که دروغ‌گوها اغلب با زبان بدن لو می‌روند، نه با آنچه می‌گویند. به همین دلیل، حتی وقتی حرف قانع‌کننده‌ای می‌شنوید، ناخودآگاهتان به رفتار شک می‌کند.

راهکار:

برای دیدن حقیقت، به الگوی بلندمدت رفتارها نگاه کن. یک رفتار لحظه‌ای هم می‌تواند نقاب باشد؛ این تکرار و هماهنگی رفتارها در طول زمان است که نقاب‌ها را بی‌اثر می‌کند.

آدم‌های خوب: حقیقت روزگار، نه فقط یک خاطره:

در روان‌شناسی، «اثر لنگر انداختن» نشان می‌دهد اولین برداشت‌ها، قضاوت‌های بعدی را شکل می‌دهند. افراد خوب به‌طور مداوم لنگرهای مثبتی در روابط می‌اندازند که نگاه ما به جهان را عینی‌تر می‌کند، دقیقاً مانند یک «حقیقت» پایدار. آیا تا به حال توجه کرده‌اید حضور یک فرد خوب چگونه درک شما از زمان را تغییر می‌دهد؟

راهکار:

برای «بسط ایده»: می‌توانید این مفهوم را با نوشتن نامه‌ای کوتاه و صمیمی به یکی از آن «حقیقت‌های روزگار» در زندگیتان آزمایش کنید و ببینید این اقدام چگونه فضای رابطه را تغییر می‌دهد.

معذرت خواهی: گدایی یا نشانه قدرت؟:

تحقیقات روانشناسی نشان می‌دهد عذرخواهی باعث ترشح اکسی‌توسین (هورمون اعتماد) در مغز طرف مقابل می‌شود، درحالی‌که امتناع از آن کورتیزول (هورمون استرس) را افزایش می‌دهد. پس چرا گاهی عذرخواهی این‌قدر سخت است؟

راهکار:

عذرخواهی نه گدایی که نشانه قدرت و احترام به طرف مقابل است. در روانشناسی، عذرخواهی سالم باعث ترمیم روابط و افزایش اعتماد می‌شود.

اشک‌های شادی: وقتی گریه از خنده می‌آید:

در روانشناسی، این پدیده «گریه‌های دیمورفیک» نام دارد، جایی که یک احساس شدید (مثل شادی بی‌نهایت) سیستم عصبی را به حدی تحریک می‌کند که پاسخ فیزیولوژیکی یک احساس متضاد (گریه) را فعال می‌نماید. این مکانیسم دفاعی مغز برای تنظیم اوج هیجان است. آیا تا به حال از شدت خوشحالی گریه کرده‌اید؟

راهکار:

این متن یک پارادوکس احساسی زیبا را نشان می‌دهد. برای گسترش آن، می‌توانید به این فکر کنید که چه خاطره یا لحظه‌ای اخیراً شما را همزمان به خنده و گریه انداخت؟ نوشتن در مورد آن می‌تواند یک تمرین خودشناسی جالب باشد.

آرزوی شهادت و رمز زندگی شهیدانه:

جالب است که مفهوم «شهید» در ریشه‌اش به معنای «شاهد» و «گواه» بوده است. در یونان باستان هم واژه μάρτυς (martys) اول به کسی گفته می‌شد که در دادگاه شهادت می‌داد و بعدها برای کسانی که برای ایمانشان جان می‌دادند به کار رفت. پس هر شهید، پیش از مرگ، با زندگی‌اش گواهی بر ارزش‌هایش داده است. آیا ما هم حاضریم هر روز گواهی بر چیزی باشیم که به آن اعتقاد داریم؟

راهکار:

این جمله زیبا رو می‌شه از زاویه دیگه‌ای دید: شهادت فقط مرگ نیست، یک سبک زندگیِ تمام‌عیاره. هر کسی می‌تونه هر روز با انتخاب‌های کوچیکش یه قدم به «زندگی شهیدانه» نزدیک‌تر بشه. مثلاً کمک بی‌چشم‌داشت، ایستادن برای حرف حق، یا گذشتن از منفعت شخصی.

خستگی از قوی بودن اجباری | درون‌نگری:

آیا می‌دانید در علم روانشناسی به این پدیده «خود-مشاهده‌گری فرساینده» می‌گویند؟ وقتی از خود فاصله می‌گیری و خود را تماشا می‌کنی، بخشی از مغز به نام «قشر پیش‌پیشانی» فعال می‌شود. اما اگر این تماشا مداوم باشد، باعث خستگی ذهنی می‌شود. نکته عجیب: همین خستگی نشانه‌ای از تلاش برای بقای روانی‌ست. آیا شما هم گاهی خود را از بیرون نگاه می‌کنید؟

راهکار:

نکته جالب اینجاست: در روانشناسی به این حالت «تاب‌آوری اجباری» می‌گویند – جایی که قدرت از سر ناچاری، نه انتخاب، شکل می‌گیرد. این خستگی نه نشانه ضعف، که سند تلاش بی‌وقفه‌ست.

مالکیت واقعی: رهاسازی وابستگی‌ها:

این عبارت کوتاه، یادآور فلسفهٔ عدم دلبستگی است که در بسیاری از مکاتب فکری شرقی دیده می‌شود. در واقع، این ایده که ما مالک هیچ چیز نیستیم، بلکه فقط به طور موقت از آن لذت می‌بریم، می‌تواند به ما کمک کند تا با رهاسازی، آرامش بیشتری را تجربه کنیم.

راهکار:

به جای تمرکز بر چیزهایی که از دست داده‌اید، بر روی پرورش ارزش‌های درونی و خودکفایی تمرکز کنید. این به شما کمک می‌کند تا وابستگی‌های ناسالم را کاهش دهید و احساس آرامش بیشتری داشته باشید.

زیبایی در رهاسازی: تاوشعر:

این عبارت کوتاه، یادآور فلسفهٔ ژاپنی واابی‌سابِی (Wabi-Sabi) است؛ یعنی یافتن زیبایی در نقص و ناپایداری. این دیدگاه، به ما می‌آموزد که ارزش واقعی در کمال نیست، بلکه در پذیرش گذر زمان و تغییرات است.

راهکار:

گاهی اوقات، پذیرش فقدان و رها کردن چیزی که دیگر کار نمی‌کند، می‌تواند فضایی برای زیبایی و رشد جدید ایجاد کند. به جای تلاش برای حفظ آنچه از دست رفته، بر روی خلق آینده‌ای معنادار تمرکز کنید.

حس بی‌لیاقتی بعد از از دست دادن:

در روانشناسی، «سندرم ایمپاستر» دقیقاً همین حس را توصیف می‌کند: فرد باوجود دستاوردهای عینی، خود را فاقد شایستگی می‌داند و موفقیت‌ها را به شانس یا فریب نسبت می‌دهد. جالب اینجاست که این سندرم در افراد بسیار موفق شایع‌تر است. آیا تا به حال موفقیت خود را نادیده گرفته‌اید فقط به این دلیل که احساس لیاقت نمی‌کردید؟

راهکار:

این احساس که «همه چیز داشت جز لیاقت» اغلب از یک سوءتعبیر رایج ناشی می‌شود: ما شکست‌ها یا فقدان‌ها را به‌عنوان نشانه‌ای از «بی‌لیاقتی» شخصی تفسیر می‌کنیم، درحالی که عوامل موقعیتی، شانس و انتخاب‌های ناآگاهانه نقش بسیار بزرگ‌تری ایفا می‌کنند. شاید مفید باشد که به جای برچسب «بی‌لیاقتی»، به داستان واقعیِ «چه چیزی در آن موقعیت خاص کم بود؟» فکر کنید.

لا حول و لا قوة الا بالله: قدرت ایمان:

این عبارت، که ریشه در تفکر اسلامی دارد، نه تنها بیانگر ناتوانی انسان در برابر قدرت مطلق الهی است، بلکه دعوتی به تسلیم و توکل نیز می‌باشد. این مفهوم در فلسفه عرفانی جایگاه ویژه‌ای دارد.

راهکار:

در مواجهه با سختی‌ها، یادآوری این عبارت می‌تواند منبع آرامش و تقویت ایمان باشد. تمرین مداوم این ذکر، حس توکل و پذیرش را افزایش می‌دهد.

معنی بیت آن که بی باده کند جان مرا مست، کجاست؟:

در شعر کلاسیک فارسی، «باده» اغلب نماد عشق الهی یا معرفت شهودی است. جالب این‌جاست که مولانا در غزلی می‌گوید: «باده خور و غم مخور» اما خودش هرگز شراب نخورد. این پارادوکس نشان می‌دهد که مستی مدنظر شاعران، نوعی ازخودبیخودشدگی روحانی است. نیچه نیز گفته بود «بدون موسیقی، زندگی خطایی بیش نیست» - در اینجا باده جای موسیقی را گرفته. سوال پایانی: آیا تجربه‌ای از «مستی» بی‌الکل در زندگی‌ات داشته‌ای؟

راهکار:

این سطر شاعرانه دعوتی است به تأمل در مفهوم «مستیِ حقیقی» که وابسته به ماده نیست. می‌توانی آن را به‌عنوان تمثیلی برای جستجوی شور و شوقی فراتر از لذت‌های مادی در زندگی‌ات تفسیر کنی.

ذهن‌های بزرگ هدف دارند یا آرزو؟ راز موفقیت:

آیا می‌دانستید سیستم فعال‌سازی شبکه‌ای مغز (RAS) فقط اطلاعات مرتبط با اهدافتان را فیلتر می‌کند؟ بدون هدف مشخص، مغز像个 غربال بی‌جهت عمل می‌کند و فرصت‌ها را نادیده می‌گیرد. تحقیقات نشان داده افراد با اهداف مکتوب ۳ برابر موفق‌ترند. حالا سوال: کدام آرزوی شما شایسته تبدیل به یک هدف مشخص است؟

راهکار:

یک تکنیک عملی: برای تبدیل آرزو به هدف، از روش SMART استفاده کنید. یعنی هدف خود را Specific (مشخص)، Measurable (قابل اندازه‌گیری)، Achievable (دست‌یافتنی)، Relevant (مرتبط) و Time-bound (زمان‌دار) تعریف کنید. این کار از سردرگمی جلوگیری می‌کند و مغز شما را برای یافتن مسیرهای عملی فعال می‌کند.

واکنش دیگران به تغییر شخصیت و یادآوری گذشته:

در روانشناسی، پدیده‌ای به نام 'تأخیر شناختی' وجود دارد: زمانی که شما تغییر می‌کنید، ذهن دیگران برای به‌روزرسانی تصویر شما نیاز به زمان دارد. آنها ناخودآگاه به خاطرات قدیمی پناه می‌برند تا شکاف شناختی را پر کنند. این مکانیسم شبیه به 'اثر تقدم' است که اولین برداشت‌ها را پایدار می‌کند. آیا این 'چسبیدن به گذشته' مانع از دیدن رشد واقعی ما نمی‌شود؟

راهکار:

این رفتار دیگران در واقع بازتابی از ترس خودشان از تغییر است؛ آنها با یادآوری گذشته، سعی می‌کنند ثبات خود را حفظ کنند.

فرمانروایی بر نور در نقاشی: نگاهی به پتروس ون شنل:

آیا می‌دانستید که مغز انسان نور را نه به‌عنوان یک شیء، بلکه به‌عنوان یک رابطه تفسیر می‌کند؟ در نورپردازی نقاشی‌های رنسانس، هنرمندان با دستکاری کنتراست بین نور و سایه (کیاروسکورو)، توهم سه‌بعدی را در سطح دو بعدی ایجاد می‌کردند. این تکنیک نه‌تنها چشم، بلکه سیستم پردازش بصری ما را فریب می‌دهد تا عمق و بافت را حس کنیم. ون شنل با این جمله، به قدرت خالقانه‌ای اشاره دارد که فراتر از فیزیک نور است. آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که چرا یک نقاشی سیاه و سفید می‌تواند از یک عکس رنگی واقعی‌تر به نظر برسد؟

راهکار:

این نقل‌قول از پتروس ون شنل، نقاش هلندی قرن هفدهم، اشاره به توانایی هنرمند در کنترل نور و سایه برای خلق عمق و احساس دارد. اگر به دنبال تجربه‌ای مشابه هستید، می‌توانید با مطالعه تکنیک کیاروسکورو (نورپردازی متضاد) در آثار کاراواجو یا رامبراند، درک عمیق‌تری از این فرمانروایی پیدا کنید.

هنر گذشتن از ناامیدی؛ چگونه 'هیچ' بگوییم و رها شویم:

بر اساس پژوهش‌های عصب‌شناسی، مغز ما طرد شدن و ناامیدی عاطفی را در همان ناحیه‌ای پردازش می‌کند که درد فیزیکی را. اما تکنیک 'بازآفرینی شناختی' ثابت کرده که می‌توان واکنش مغز به خاطرات منفی را کاهش داد. جمله 'انگار که هرگز نبوده‌اند' یک بازآفرینی رادیکال و قدرتمند است. سوال: آیا این 'هیچ' رهایی واقعی است یا فقط انکار خاطراتی که روزی معنا داشتند؟

راهکار:

جمله شما نمونه‌ای از 'پذیرش رادیکال' است: تکنیکی در روان‌شناسی ACT که در آن به جای جنگیدن با خاطرات بد، آگاهانه انتخاب می‌کنیم که دیگر به آنها انرژی ندهیم. این 'هیچ' یک توقف ذهنی هوشمندانه است نه انکار. برای تکمیل این رهایی، یک بار برای همیشه نامه‌ای نانوشته به آن افراد بنویسید و سپس آن را پاره کنید؛ این نماد رهایی کامل است.

زندگی کوتاه را با ارزش‌گذاران بگذران:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که احساس بی‌ارزشی در روابط اجتماعی، همان نواحی مغز را فعال می‌کند که درد فیزیکی را پردازش می‌کنند. مغز شما فرق بین طرد شدن و سوختگی جسمی را نمی‌شناسد. این یعنی انتخاب آدم‌هایی که قدر وجودت را می‌دانند، فقط یک توصیه اخلاقی نیست—یک ضرورت زیست‌شناختی است. آیا انتخاب‌های ما در روابط، گاهی از ترس تنهایی سرچشمه می‌گیرد؟

راهکار:

این جمله زیبا یک طرف سکه را نشان می‌دهد. سکه‌ی دیگر این است: تو هم باید برای وجود دیگران ارزش قائل باشی، وگرنه رابطه یک‌طرفه می‌شود و هر دو طرف را فرسوده می‌کند.

شبی که فردایی ندارد: فلسفه‌ای در تاریکی:

در فیزیک نظری، مفهوم «شب ابدی» در سیاره‌های قفل‌گرانشی وجود دارد؛ جایی که یک نیمکره همیشه رو به ستاره‌اش است و روزی پایان‌ناپذیر دارد و نیمکره دیگر در تاریکی مطلق فرو رفته. این پدیده، درک متعارف ما از چرخه‌ی روز و شب را به چالش می‌کشد. آیا پایان یک چرخه، الزاماً آغاز چرخه‌ی دیگری است؟

راهکار:

این ایده را با نوشتن یک داستان کوتاه یا شعر درباره جهانی که در آن زمان متوقف شده، گسترش دهید.

نقدی بر ریاکاری و هویت دروغین در دین و مردانگی:

تحقیقات نشان می‌دهد که «ناهماهنگی شناختی» وقتی رخ می‌دهد که اعمال ما با باورهایمان تناقض دارد. این متن دقیقاً همان شکاف را هدف می‌گیرد: کسانی که دین را ابزار برتری می‌کنند یا مردانگی را به خشونت تقلیل می‌دهند. آیا جامعه ما مدام در حال ساختن «دیگری» برای توجیه خود نیست؟

راهکار:

این متن یک پارادوکس اجتماعی را به تصویر می‌کشد: تعریف خود در برابر دیگری. یک دیدگاه روانشناختی می‌گوید انسان‌ها اغلب برای حفظ هویت، صفات منفی را به گروه مقابل فرافکنی می‌کنند. شاید بتوان این شعر را به چالش «هویت تقابلی» تعمیم داد: آیا بدون «دیگری» می‌توانیم خود را تعریف کنیم؟

مقایسه آدم‌ها با کتاب و درس‌هایی که می‌دهند: