سنگ زدن به شیشه

شکستن شیشهٔ اعتماد؛ بی‌وفایی دختران در یک بیت:

جالب است بدانید مفهوم «بی‌وفایی» در فرهنگ‌های جمع‌گرا ریشه در «نظریهٔ حساسیت به طرد» دارد: مغز انسان طرد شدن را مثل درد فیزیکی پردازش می‌کند. شاعر این بیت ناخودآگاه از مکانیزم دفاعی «تعمیم افراطی» استفاده کرده تا زخم طرد را التیام دهد. در ادبیات کهن ایران هم نمونه‌های بی‌شماری از این سنگ‌زدن‌ها داریم، اما واقعیت این است که وفاداری نه به جنسیت، که به شخصیت و پیوند عاطفی بستگی دارد. آیا این سنگ را به شیشهٔ همه می‌زنیم یا فقط به شیشهٔ آن یکی؟

راهکار:

این بیت بازتاب یک حس رایج است؛ اما روانشناسی می‌گوید تعمیم یک تجربه به همهٔ یک جنس، خطای شناختی «نمونه‌گیری مغرضانه» است. شاید بهتر باشد به جای سنگ زدن به شیشهٔ کلیات، یکبار شیشهٔ خاص را از نزدیک بررسی کنیم.

سنگ زدم به شیشه - شعر بی‌وفایی:

پسر بی وفا و سنگ زدن به شیشه: