نداشتن امید

دل پُر درد و جایی برای آرزو کردن:

طبق تحقیقات نوروساینس، درد مزمن (جسمی یا عاطفی) فعالیت قشر پری فرونتال را کاهش می‌دهد و توانایی تصور آینده مثبت را محدود می‌کند. مغز در حالت بقا، 'رویاپردازی' را قربانی می‌کند. آیا این یک مکانیسم محافظتی است، نه یک نقص؟

راهکار:

شاید این جمله از زاویه‌ای دیگر: گاهی عمیق‌ترین آرزوها از دلِ بزرگ‌ترین دردها زاده می‌شوند. درد ظرفیت نمی‌گیرد، بلکه مسیر رویا را عوض می‌کند.