بیو تنهایی |بیو تنهایی تلگرام و اینستاگرام

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ سراغ مرا هیچکس نمیگیرد مگر نیمه‌شبی،
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ غصه‌ای ، غمی ، چیزی ....."️

رنگ‌های نئون غرق هستند، راه می‌رود. او برای آن‌ها یک “دخترِ شاد” بود، اما برای خودش، فقط یک “بازیگرِ خسته” بود که در حالِ اجرایِ طولانی‌ترین نمایشِ زندگی‌اش است.

او به ایستگاه نگاه کرد؛ جایی که مهِ غلیظ، لبه‌های شهر را می‌بلعید. در دلش، تنها یک آرزو داشت: اینکه کاش باران، آنقدر شدید باشد که تمامِ این لبخندهایِ بی‌روح را از صورتش بشوید و او را در میانِ مه، کاملاً نامرئی کند.

️

پارت دوم .شکاف ها.
وقتی کلید را در قفل چرخاند، صدایِ شکستنِ یک مجسمه‌ی شیشه‌ای در سکوتِ خانه پیچید. انگار تمامِ امیدهایِ کوچکِ باقی‌مانده در هوا، خرد شدند. خانه، برخلافِ انتظار، ساکت بود. نه صدایِ تلویزیون، نه بویِ غذایی که در حالِ پختن باشد. فقط یک سکوتِ کش‌دار که بویِ تنهایی می‌داد.

او کیفش را رویِ مبل انداخت و مستقیم به سمتِ اتاقش رفت. اما قبل از اینکه بتواند در را ببندد، صدایِ پدرش از پشتِ سر آمد:
️

ادامه پارت دوم
«کجا با این عجله؟»

صدایش، نه از رویِ محبت، بلکه مثلِ یک سوالِ بی‌حوصله بود؛ انگار که داشت از یک غریبه می‌پرسید. او برگشت و پدرش را دید که رویِ صندلیِ چوبیِ قدیمیِ آشپزخانه نشسته بود و با یک لیوانِ چایِ سرد، به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده بود. چشمانش، مثلِ چشمانِ خودِ دختر، رنگِ باران داشتند، اما خالی از هرگونه احساس.

«فقط… می‌خواستم برم اتاقم.» صدایش به سختی شنیده می‌شد.

پدرش سرش را بلند کرد و نگاهی ️

تحمل كن ميدونم حواس هيشكی بهت نیست❤️‍🩹️

در اطرافش ایستاده بودند. نشست روی یک سنگِ خیس و چشمانش را بست. بویِ خاکِ باران‌خورده و بویِ گیاهانِ وحشی، ریه‌هایش را پر کرد. این تنها زمانی بود که او می‌توانست واقعاً “نفس” بکشد.

در سکوتِ مطلقِ جنگل، او با خودش فکر کرد: «اگر همین‌جا بمانم و مه، من را کاملاً بپوشاند، آیا کسی متوجه می‌شود که من دیگر اینجا نیستم؟ آیا کسی متوجه می‌شود که آن دخترِ خنده‌رو، در واقع از مدت‌ها پیش، زیرِ این مه گم شده است؟»

️

گوش کن.»

حالا، او در میانِ خانه‌ای که از صدایِ دریا خالی بود، حس می‌کرد که حتی آن صدفِ کوچک هم دیگر نمی‌تواند صدایِ دریا را در گوشش نجوا کند. فقط سکوت بود و شکاف‌هایِ عمیق.

️

پارت سه پناهگاه مه گرفته او دیگر نمی‌توانست با آن “لبخندِ چسبانده‌شده” به صورتش، حتی یک ساعتِ دیگر هم دوام بیاورد. انگار پوستِ صورتش از سنگینیِ آن نمایش، خسته و بی‌حس شده بود. پس، قبل از اینکه خورشیدِ بی‌رمقِ سئول بخواهد از پشتِ دود و غبار بالا بیاید، از پنجره‌ی اتاقش خزید بیرون.

او به سمتِ جایی می‌رفت که نقشه‌ی هیچ‌کس در آن نبود؛ جایی که درختانِ کهنسال، با شاخه‌هایِ درهم‌تنیده‌شان، مثلِ نگهبان‌هایِ قدیمی، از رازهای️

خالی با فکر کردن به هیچ چیز بود.
او در را به آرامی بست، اما صدایِ “بسته شدنِ در” برایش مثلِ صدایِ “مُهرِ تأیید” رویِ تمامِ فاصله‌ها بود. پشتِ درِ بسته، تمامِ آن لبخندهایِ دروغین فرو ریختند. چشم‌هایش دوباره پر از اشک شدند، اما این بار، اشکی نبود که با بارانِ بیرون مخلوط شود. این اشک‌ها، فقط مالِ خودش بودند؛ تلخ و داغ.

یادِ روزهایِ قبل افتاد. روزهایی که خانه، پر از صدایِ خنده بود؛ حتی اگر آن خنده‌ها هم گاهی واقعی نبود️

دوست دارم کِه خودَم را زِ خودَم دور کُنَم خودِ مَن با خودِ مَن دَر خودِ مَن می جَنگَد!🙃️