بیو تنهایی |بیو تنهایی تلگرام و اینستاگرام

آخرش میفهمی که فقط خودتیو خودت️

" دل نبند که ᴛᴀʜᴀꜱʜ تلخیه💔❕``️

مثل یه شوالیه مراقبش بودم
ولی پرنسس ها قسمت شوالیه ها نمی شن.️

#مثلا پیام بدی بگی #دلم برات تنگ شده🥲💔️

حافظه قوی اگه ازت یه آدم افسرده نسازه
  قطعاً یه آدم تنها میسازه...🖤🍷️

جهان در هیاهو
من در خیال تو !.️

‌‌‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌‌‌ ‌آدمای‌تموم‌شده‌رودوباره‌ازنوشروع‌نکنیدنه. اونامثل‌قبلن‌نه‌تو.
ونه‌حتی‌رابطه‌هاتون.️

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ دیگه‌کسی‌نمیگه‌بمون‌همه‌میگن‌هرجورراحتی، ️

شایـد این بغـــــــــض اخرم باشد..🥀🖤️

مال من باش که شدم خسته از این تنهایی ها
تو واسه من با همه فرق داریا
بیا قلبم منو وردار بیار ️

نصف شب میشینم اینجا تنها بی تو
تو بگو چه جوری میگذرونی تنهایی تو ...️

اونجایی که سر تختت دراز کشیدی، به سقف خیره شدی، گریه نمیکنی ولی قلبت از شدت غم تیر می‌کشه، به گذشته فکر می‌کنی و با خودت میگی چی‌شد که اینطوری شد و همه چیز انقدر زود تغییر کرد؟ اونجا ته بی حسی تو اوج افسردگیه️

میپرسی کی اذیتم کرد؟خودم، انقدر به بقیه اهمیت دادم که خودمم خودمو یادم رفت.️

قدم‌هایش روی برگ‌هایِ خیس و نمور، صدایی نمی‌داد. انگار که او با هر قدم، کمی بیشتر در خودِ مه حل می‌شد. او عاشقِ این بود که در این فضا، مرزها از بین بروند. جایی که نمی‌دانستی درخت کجاست و جایی که زمین شروع می‌شود. در این بلاتکلیفی، او احساسِ “امنیت” می‌کرد. چون وقتی هیچ‌چیز شفاف نیست، پس هیچ‌چیز هم نمی‌تواند به تو آسیب بزند.

او به وسطِ یک دشتِ مه‌آلود رسید، جایی که درختانِ بلند، مثلِ ستون‌هایِ یک معبدِ متروکه، ️

وقتی که بن بست غربت
سایه سار قفسم بود
زیر رگبار مصیبت
بی کسی تنها کسم بود️

زندگی وقتی سخت میشه که :
کسیو نداری که باهاش درد و دل کنی
کسی درکت نکنه
همه ناامیدت میکنن
هیچکس نمیفهمه داری از درون نابود میشی
و تازه میفهمی که از بین انسان ها فقط خودتو داری
🥲🙃🙂️

من وقتی میرم فقط پل‌ها رو خراب نمیکنم؛ من اون جاده رو هم از روی نقشه پاک میکنم و زمین زیر پاشون رو هم میکشم؛ جوری که نه من راه برگشتی داشته باشم، نه تو حتی بتونی جای من رو تو این دنیا پیدا کنی️

ادامه پارت سه
، از رازهایِ زمین محافظت می‌کردند.

وقتی واردِ حاشیه‌ی جنگل شد، اولین چیزی که حس کرد، آرامشِ وحشتناکِ “مه” بود. مه، مثلِ یکِ پرده‌یِ سفید و سنگین، تمامِ جهان را از او جدا کرد. در اینجا، دیگر سئول وجود نداشت. دیگر آن خانه‌یِ پر از سکوت‌هایِ گزنده وجود نداشت. دیگر آن دخترِ چهارده‌ساله‌یِ محبوب و شاد هم وجود نداشت. در میانِ این مه، او فقط یک “هستی” بود؛ یک موجودِ کوچک و نامرئی در میانِ عظمتِ طبیعت.
️