چرا بعضیها نه بودنت را میفهمند نه نبودنت را؟:
طبق پژوهشها، مغز ما به 'عادت' سریعتر از 'ارزش' عادت میکند؛ در روانشناسی به این 'سازگاری لذتجویانه' میگویند. آنکه بودنت را حس نکرد، نه بیاحساس که در چرخه عادت گرفتار شده. جالبتر: نبودنت هم تنها زمانی حس میشود که غیبتت عملکرد روزمره را مختل کند، وگرنه مغز آن را نادیده میگیرد. این یعنی مشکل از تو نیست، از سیستم توجه معیوب آنهاست. سوال: اگر میدانستی بیتوجهی دیگران محصول نقص شناختی است، باز هم غیبتت را گروگان میگرفتی؟
راهکار:
این جمله یک حقیقت تلخ را فاش میکند: ارزش شما به میزان توجه دیگران گره نخورده است. در روانشناسی، پدیدهای به نام 'سازگاری لذتجویانه' میگویند که طی آن مغز به چیزهای ثابت عادت میکند. بیتوجهی آنها اغلب ناشی از همین سیمکشی عصبی است، نه بیارزشی شما. نکته طلایی: به جای اثبات نبودنت به کسی که 'نمیبیند'، بودنت را به کسانی هدیه کن که توانایی 'دیدن' دارند و از حضورت لذت میبرند.