غم بزرگ

غم به وسعت دریا درون ما:

غم ناامیدی از کسی که دوستش داری:

تحقیقات روانشناسی نشان می‌دهد مغز هنگام عاشق شدن، دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کند و تصویری ایده‌آل از طرف مقابل می‌سازد. وقتی آن تصویر می‌شکند، واکنش مشابه ترک اعتیاد رخ می‌دهد. این ناامیدی درواقع سوگ از دست دادن توهمی است که خودت ساخته بودی. سوال برای شما: آیا می‌توانی بدون این توهم، هنوز عاشق بمانی؟

راهکار:

این حس نه‌تنها طبیعی است، بلکه نشانه‌ی عمق عاطفه‌ی شماست. شاید بهتر باشد به این فکر کنید که ناامیدی از یک نفر، گاهی درِ ناامیدی از خودتان را بسته و شما را به سمت بازتعریف مرزهای عاطفی سوق می‌دهد. پیشنهاد: یک دفترچه بردارید و سه ویژگی مثبت و سه ویژگی منفی آن شخص را بنویسید. این کار بهتان کمک می‌کند تصویر واقعی‌تری ببینید.

غم بزرگی که بر من نهاد:

خواب آلودگی بعد از گریه در غم بزرگ:

سوگواری برای چهل هزار خواهر و برادر در دو روز:

ذهن انسان برای درک فاجعه‌ای با چهل هزار قربانی ساخته نشده، برای همین ناخودآگاه آنها را به صورت فردی تصور می‌کند؛ این پدیده را «اثر قربانی قابل شناسایی» می‌نامند. در روان‌شناسی سوگ، این مکانیسم به ما کمک می‌کند تا غم جمعی را به تکه‌های قابل هضم تبدیل کنیم. آیا این عذاداری روزانه، یک نیاز زیستی برای بقای روان جمعی ماست؟

راهکار:

این عذاداری روزانه را می‌توان یک آیین جمعی برای زنده نگه‌داشتن خاطره‌ها دید: هر روز، یک عزیز در قلب‌ها دوباره متولد می‌شود و فراموش نمی‌شود.