فداکاری بی‌جواب؛ وقتی برای کسی آتش میزنی و ندیده می‌گیرند:
این دقیقاً همان «کار ناپیدا»ست: در روان‌شناسی، وقتی تصمیم به کمک گرفتن از کسی نگیریم، زحمت او را بخشی از «انتخاب شخصی‌اش» می‌بینیم، نه «خدمت به خودمان». حتی اگر عین آتش باشد. مغز برای کاهش ناهماهنگی شناختی، فداکاریِ ناخواسته را بی‌ارزش اعلام می‌کند تا احساس بدهی نکند. به همین دلیل است که خاطرهٔ «کاری نکردی» واقعی‌تر از سوختن توست. سؤالش این است: آیا عشق باید ثبت رسمی شود یا همین دیده‌نشدن نشانه‌ی صداقت است؟
راهکار:
وقتی کسی کارت را «هیچ» می‌بیند، به این دلیل است که فداکاری‌ات را با زبان نیاز خودش می‌سنجد، نه با اندازهٔ آتشی که برایش زده‌ای. این یعنی ارزش تو به انتخاب‌هایت بستگی ندارد؛ آدمی که عاشقانه می‌بخشد، حتی اگر دیده نشود، در زندگی خودش قهرمان است.