زندگی میان مردم مثل گله اسب؛ بیوفایی و غفلت از آخرت:
پدیدهی «اثر تماشاگر» در روانشناسی اجتماعی میگوید در یک گله، مغز ما مسئولیت کمک به فرد زمینخورده را بین جمع تقسیم میکند، و اغلب کسی کمک نمیکند. اینجا بدتر: عقبماندهها حتی برای جلو افتادن لگدت میزنند. این «رقابت منفی» در گلههای انسانی ریشه در سیستم دوپامینی ما دارد که در محیطهای مقایسهای مثل این شبکه فعالتر میشود. آیا تاو، گلهای متفاوت میسازد؟
راهکار:
در شبکههای اجتماعی، الگوریتمها همان گلهی اسباند: آنهایی که جلوترند (پستهای قبلی وایرال) بازنمیگردند، و آنهایی که عقبترند با هیت و کامنت منفی لگدت میزنند. «آخرت» شاید همان توجه واقعی و ارتباطهای عمیقی باشد که در هیاهوی لایک و بازدید گم میشود.