رها کردن عشق و ترجیح فراموش شدن بر اثبات وجود:
در علوم شناختی به این «پارادوکس دیده‌شدن» می‌گویند: تلاش برای اثبات وجود، خودِ وجود را از جنسِ «اجرا» می‌کند نه «هستی». تحقیقات نشان می‌دهد وقتی مدام می‌گوییم «من هستم»، مغز به تأیید بیرونی وابسته می‌شود و حسِ درونیِ بودن کمرنگ‌تر می‌شود. فراموشی، در این معنا، می‌تواند بازگشت به خودِ پیش از نگاهِ دیگران باشد. آیا فراموش‌شدن، شکلِ نهاییِ آزادی است؟
راهکار:
این جمله را به چشم «تغییر مخاطب» ببین: وقتی از تلاش برای اثبات وجود دست می‌کشی، داری خودت را از قضاوتِ دیگران آزاد می‌کنی. قدم بعدی می‌تواند این باشد که همان «ساختن و ادامه دادن» را برای خودت تعریف کنی، نه برای تماشاچی.