ویرانههای «ما»؛ وقتی بعد از جدایی جا میمانی:
در روانشناسی به این پدیده «آشفتگی خودپنداره» میگویند: رابطه، مرزهای «من» و «او» را در مغز محو میکند و هویت تو با دیگری ادغام میشود. برای همین جدایی مانند قطع یک عضو است. پژوهشهای عصبشناختی نشان دادهاند که دوری از عشق، همان نواحی درد فیزیکی را در مغز فعال میکند؛ پس «ما» فقط یک واژه نبود، بخشی از مدارهای عصبی تو بود.
راهکار:
این جمله، «ما» را به ویرانه تبدیل میکند؛ انگار که هویت تو به حضور او گره خورده است. اما ویرانهها هم خاک حاصلخیزی برای بازتعریف «من» تازه هستند؛ نه برای فراموشی، بلکه برای ساختنِ دوباره.