یه نظریه هست که میگه آدما وقتی از یه حدی بیشتر به هم نزدیک میشن میتونن انرژیهایِ همو دریافت کنن؛ مثلا اگه طرف اونسرِ دنیام باشه حالش بد بشه، شما حسِ بدی بهت دست میده و میفهمی! "شاید بخاطر همینه که بعضی وقتا خیلی بیدلیل ناراحتیم؛ شاید کسایی که تویِ قلبمونن هم ناراحتن و ما نمیدونیم..؛️
ذهن و روحم کاملا خسته شدن از این همه بررسی و تحلیل و فکرای بی نهایت،! حس می کنم کامل دارم از دست میرم؛ فروپاشیدم زیر این همه فشار، مثل فرماندهی می مونم که ازش انتظار فتح دنیا رو دارن ولی بهش فقط یه لشکر ۱۰۰۰ نفری دادن و اون دائم دنبال راه چاره های مختلفه ولی خب یهو به خودش میاد و می بینه خوره های مغزش کل وجودشو بَلعیدَن....! ️
من هیچوقت کسی رو بخاطر اینکه با یه اتفاق کوچیک از کوره درمیره و شروع به گریه میکنه قضاوت نمیکنم، خیلی خوب میدونم که برای اون اتفاق گریه نمیکنه بلکه برای تموم چیزهایی که تا اون لحظه تحمل کرده گریه میکنه..️
ولی یه نکته مهم میگم ... یادت باشه ! درد هر کسی برا خودش بزرگه ؛ دردی که یه کودک بخاطر از دست دادن اسباب بازیه داره ، با کسی که عزیزی رو از دست داده هیچ فرقی نداره... میگیری ؟ اون درد شاید برای تو کوچیکه ولی برا اون خیلیه ! پس وقتی یه آدم باهات درد و دل کرد ، نگو این که چیزی نیست بابا❤️🩹🙂️
انسان ها همیشه حرص و طمع دارند نه بخاطر رفتارشون بلکه بخاطر حقیقتی که باعث پیشرفتشون میشه،پیش نیاز پیشرفت ، طمع هست طمعی که باعث شد انسان هایی که در غار زندگی میکردند به این زندگی برسند ، فرق انسان ها همین هست ، بعضی برای طمع تلاش میکنند و بعضی نه ،این زیادهخواهی که در وجود انسان هست باعث میشود که هرکاری دست بزند چه خوب و چه بد!️