سن روانی

ما جوان‌ترین سالمندان تاریخیم؛ پشت‌صحنه یک پارادوکس نسلی:

در سال ۱۹۰۰، میانگین عمر جهانی تنها ۳۱ سال بود. امروزی‌ها نه فقط بیشتر عمر می‌کنند، بلکه دوران «سالمندی» به لطف پزشکی، شبکه‌های اجتماعی و فشار برای جوان ماندن، تا دهه ۵۰ و ۶۰ هم عقب رفته است. نتیجه: ما گروهی هستیم که هم در اوج بلوغ زیستی هستیم و هم دائم برچسب «پیری» می‌خوریم. پیری امروز بیش از آنکه زیستی باشد، یک اختراع اجتماعی است.

راهکار:

پیری نه در تقویم، که در توقف یادگیری اتفاق می‌افتد. شاید جوانی واقعی را در سرعت انطباق با تغییرات باید جست.