روانشناسی نرسیدن

عادت به نرسیدن؛ روانشناسی تسلیم شدن در زندگی:

از نظر عصب‌شناسی، عادت‌ها در عقده‌های قاعده‌ای مغز ذخیره می‌شوند و چرخه‌ای شامل نشانه، روتین و پاداش دارند. پاداش می‌تواند حتی منفی باشد: احساس شکست مکرر، مغز را شرطی می‌کند تا نرسیدن را وضعیت طبیعی بپذیرد. این پدیده «درماندگی آموخته‌شده» نام دارد و مارتین سلیگمن نشان داد موجودات پس از شکست‌های غیرقابل کنترل، حتی وقتی راه فرار هست، تلاش را متوقف می‌کنند. عادت به نرسیدن یک زندان ذهنی می‌سازد.

راهکار:

شاید نرسیدن نه از ضعف ما، بلکه از انتخاب نادرست مقصد باشد. عادت به نرسیدن می‌تواند نشانه‌ای باشد که نیاز به بازتعریف موفقیت داریم؛ شاید اولین رسیدن، رهایی از این چرخه و رسیدن به خودمان است.