بیو تیکه دار

عقده ای ها و فاز گاد گرفتن:

طنز درباره کسی که خودش را خدا می‌داند:

فقط یه احمق اشک میریزه که ده نفر منتظر پاکن:

قلب بعضیا فرودگاه بین‌المللیه:

شوخی با فرمون پراید و نبودن در استوری:

انتظار بی‌جای موشک بعد از هشت سال جنگ:

تست صداقت؛ چرا حقیقت را می‌دانیم ولی باز سوال می‌پرسیم؟:

در روان‌شناسی به این حالت «توهم بینش نامتقارن» می‌گویند: آدم‌ها فکر می‌کنند نیت دیگران را بهتر می‌فهمند تا دیگران نیت آن‌ها را؛ در حالی که نرخ تشخیص دروغ در آزمایش‌ها فقط حدود ۵۴٪ است، تقریباً مثل شیر یا خط. جالب‌تر اینکه افراد مطمئن‌تر معمولاً خطای بیشتری دارند. سوال: اگر حقیقت را می‌دانی، چرا به‌جای سوال، بازی را عوض نمی‌کنی؟

راهکار:

این جمله یک بازی قدرت است، اما ناخواسته قدرت را به طرف مقابل می‌سپارد: چون پاسخ از قبل معلوم است، در واقع مهارت او را در اجرای دروغ می‌سنجی، نه صداقتش را. شاید جذاب‌تر باشد که به‌جای امتحان، شفافیت وارد بازی شود و ببینیم چه‌کسی توان ادامهٔ آن را دارد.

من رمز ثابت بودم، اون پویا:

تفنگ تقلبی و پرش کردن:

تفاوت حرف و عمل: چرا نباید گول حرف‌های خوب را خورد:

پدیده «گواهی‌دهی اخلاقی» (Moral Licensing) در روانشناسی نشان می‌دهد که مغز انسان حرف‌های خوب را به عنوان اعتبار ذخیره کرده و بعد رفتارهای بد را توجیه می‌کند. جالب‌تر این که زبان در تاریخ تکاملی ما احتمالاً بیشتر برای فریب اجتماعی تکامل یافته تا انتقال صادقانه اطلاعات. آیا می‌توان مغز را برای یکپارچگی حرف و عمل دوباره سیم‌کشی کرد؟

راهکار:

تحقیقات نشان می‌دهد که گوش دادن به 'حرف' دیگران بخش پیش‌پیشانی مغز را فعال می‌کند، اما قضاوت درباره 'شخصیت' نیازمند مشاهده بلندمدت رفتار است. پس دفعه بعد که حرف قشنگی شنیدی، به جای قضاوت فوری، از خود بپرس: 'این فرد دیروز چه کرد؟' این پرسش ساده می‌تواند شما را از دام فریب‌های کلامی نجات دهد.

توجه زیاد چشمتون رو کور کرد: