شعر عمیق از دلتنگی و مرگ آبیتر از بیرنگی:
در روانشناسی به این پدیده «سوگ پیشآگاهی» (Anticipatory Grief) میگویند: انسان خود را پیش از پایان واقعی، از دست میدهد. جالب است که شاعر «آبی» را به عنوان رنگ عمق و بیکرانگی انتخاب کرده، نه سیاه یا سفید. در پارادوکس شعر فارسی، عاشق برای رسیدن به وصال باید «فانی» شود. آیا واقعاً مرگ در حین عشق، کمال است یا نوعی فرار از زیستن در ناقصی؟
راهکار:
این شعر، انعکاس «غم پیشاپیش» است؛ همان حس مرگ درونی پیش از پایان رابطه. شاید بتوانی آن را به یک داستان کوتاه یا چلنج هنری تبدیل کنی: «آبی را چطور میبینی؟»