دلتنگی و پیام ندادن به کسی که دلتنگت نیست:
مغز انسان در برابر نایقینی (uncertainty) دوپامین بیشتری ترشح میکند تا یقین. وقتی پیام نمیدهی، جایگاه خودت را در ذهن او به یک «معمای ارزشمند» تبدیل میکنی. این دقیقاً همان مکانیسمی است که باعث میشود آدمها به کسانی که کمتر در دسترساند بیشتر فکر کنند. سوالی که مطرح میشود: آیا این محرومیت عمدی، تو را به سمت خودمراقبتی میبرد یا فقط بازی ذهنی دیگری است؟
راهکار:
گاهی سکوت نهتنها ارزش تو را بالا میبرد، بلکه به طرف مقابل فرصت میدهد تا فقدان تو را حس کند. این راهی برای بازسازی قدرت شخصیات است.