متن های ادبی غمگین / بهترین متن ادبی غمگین [پیشنهادی]

[کوه
صبرم
من
ولی
از غصه
ميدانم
شبی؛
بی‌گُمان
این غم
مرا...
آخر
ز
دنیا
میبرد!️

لحظه ی وصل ب یک پلک زدن میگذرد
این فراق است ک هر ثانیه اش یک سال است
ــ️

چیست دریا؟چشم پر اشک زمین
در نگاهش ارزویی تهنشین....🦋️

درکی عمیق؛ میان باورهایی سطحی !(:️

آدمی را یک سخن ویران کند.‌‌‌‌‌‌
️

گَهی شاد و غزل خوانم ، گَهی از درد بیتابم
چه غوغایست در این عالم که من حیران حیرانم .️

واژگان هم دیگر به پایان رسیدند.️

چیزی تحت عنوانِ «برگشت لحظاتِ خوب»
وجود نداره.
قدر همه چیز رو همون موقع بدونید ..️

کیستم من؟ چه میدانم! نپرس از من نشان؛
مرده ای لرزان میان اجتماع زندگان..!️

گر نباشد مرگ
ما را زندگانی میکشد .️

‌‌ ‌‌‌ ‌هر چقد بزرگ تر میشیم
‌ ‌سخت تر خوشحال میشیم…!️

باید زخم‌هایت را ببوسم،
که تو را اینگونه قوی و غمگین کرده‌اند...️

تو شناخت آدم ها ؛
صدای رفتار ها خیلی بلند تر از صدای
حرفهاست .️

درد می‌داند چگونه وارد قلبم شود
می‌زند در، بعد با لحنِ تو می‌گوید: منم
️

هوا دُچارِ غم استُ، انسان دُچارِ تَحمل! 🌱🖤️

در من ، منی پنهان است با خیالی درگیر ‌.️

دل ناله کند از منُ من ناله کنم از دل
یارب تو قضاوت کن دیوانه منم یا دل...!️

تو مگر دربه‌دری‌؟ خانه‌ نداری‌ ای‌بغض؟!
همه‌ شب‌ سر‌زده‌ مهمان‌ گلویم‌ هستی.. ️

وصف‌ِ اَحوال‌ِ من‌ افتاد‌ به‌ دستان‌ِ قلم...
من‌ نوشتم‌ که‌ غمی‌ نیست؛ تو بخوان‌ سخت‌ گذشت!️

•مآنعِ‌‌ رَفتَنِ رَفتَنِی هآ نَشویِد..
مآندَنِی بهِ هَر بهآنهِ ای میِمآند"😴🌿🕊"
️

-قسم به حقارت واژه
و شکوه سکوت؛
که گاهی شرح حال آدمی
ممکن نیست... ️

یه پاراگراف توی رمان "مرگ خوش" نوشته بود:
بیماریش آنقدر طولانی شد که اطرافیانش به مریضیش عادت کردند و از یاد بردند که اون دارد عذاب می‌کشد و روزی می‌میرد.
حقیقت اینه گاهی هرچیزی که مربوط به ماست برای اطرافیانمون تبدیل به عادت میشه؛ درد و رنج‌هامون، بیماری‌هامون، حتی عشق و محبتمون نسبت به آدم‌ها، براشون تبدیل به عادت میشه و دیگه به چشم نمیاد. گاهی حضور دائمی ما، عشقِ بی‌قید و شرط ما باعث میشه حتی دیده‌ نشیم..️

شده گاهی ز خودت سیر شوی؟
شده آهی بکشی، بغض کنی، پیر شوی؟

شده بنویسی دو خط نامه و بسپاری به آب
نامه را پس بزند آب ، دلگیر شوی؟

شده با طعنه به این و آن نشانت بدهند؟
یا که از جانبِ قلبت شده تحقیر شوی؟:)
‌‌️

شهریار چه خوب میگه:

گَر مَرا تَرک کُنی، مَن زِ غَمَت می‌سوزم؛🔥
آسِمان را به زَمین، جانِ خودَت می‌دوزم.🪡
گَر مَرا تَرک کُنی، تَرکِ نَفَس خواهَم کَرد؛🪦
بی‌وجودِ تو بِدان، خانه قَفَس خواهَم کَرد.🏠⛓️
️

در هیاهوی جهان ، در خلوت خود گمشده ام ...️

حَل شُدیم تو فـِنجـــونِ غَم... 🥲☕️

درآخرین نامه;اش نوشت :
اگر گاهی حرف‌های امیدوارکننده به ِ
شما می‌زنم ، به;معنای ِ [ امیدواربودن ]
خودم نیست .
به‌خاطر این است ك شاید چیزهایی
ك خودم را نجات نداد ،
بتواند شما را
نجات بدهد .️

غم از ما برنمی‌خیزد، چه اُتراقِ غم‌انگیزی
️