نباش داروی هیچکس؛ بعد از خوب شدن فراموش میشوی:
جالب است بدانید که در روانشناسی به این پدیده «اثر دارونمای رابطه» میگویند: وقتی کسی به عنوان تکیهگاه عاطفی عمل میکند، طرف مقابل نهتنها قدردان نمیشود، بلکه پس از بهبود، حضور او را یادآور ضعف خود میبیند و ناخودآگاه فاصله میگیرد. این همان مکانیسمی است که در اعتیاد هم دیده میشود: بعد از ترک، یاد معتاد از ماده مخدر فقط احساس شرم میآورد. سؤال اینجاست: آیا باید همیشه نقش «دارو» رو بازی کرد یا بهتر است از اول به طرف یاد بدهیم که خودش درمان خودش باشد؟
راهکار:
این متن به زیبایی یک حقیقت تلخ رو بیان میکند: کسی که فقط در نقش «دارو» ظاهر میشود، پس از بهبودی طرف مقابل دور انداخته میشود. اگر این حس رو تجربه کردهای، شاید وقتش رسیده که از نقش «نجاتدهنده» خارج شوی و رابطهای برابر بسازی که در آن هر دو طرف برای هم ارزش باشند، نه یکطرفه و موقتی.