کمیاببودن؛ قدرتمندترین دارایی من:
مغز انسان برای چیزهای کمیاب دوپامین بیشتری ترشح میکند، حتی اگر ارزش واقعیشان پایینتر باشد. این مکانیسم بقا از اجداد ما به ارث رسیده، ولی در عصر دیجیتال به دامی برای مصرفگرایی تبدیل شده. سوال اینجاست: آیا کمیاببودن ذاتاً ارزش دارد یا فقط یک توهم تکاملی است؟
راهکار:
این جملات، هویتسازی قدرتمندی رو نشون میدن. اگر دنبال عملیکردن این نگرش هستی، میتونی یک «بیانیه شخصی» بنویسی و هر روز جلوی آینه بخونی تا ناخودآگاهت رو با این باور هماهنگ کنی.