همان بهتر نمیدانی، چرا حالم پریشان است همان بهتر نمیدانی که دنیایم چه ویران است مرا با خنده می بینی، تصور میکنی شادم همان بهتر نمی دانی، که غمهایم فراوان است️
لحظهای که در اعماق موسیقی غرق شدهای و اشک امان نمیدهد؛ قطراتی که از چشم میچکد، راه خود را به درون گوش مییابند. این رطوبت ناخواسته، خارش و آزردگی به همراه دارد و گویی ساز ناکوکِ تقدیر، گوش را میخراشد. در این میان، ایرپادها، این همراهانِ لحظاتِ ناب، تاب تحمل این غمِ جاری را ندارند و از گوش میلغزند، گویی سهمشان از این اندوه، همین رها شدن است. 🖤🥲 اینو کمتر کسی درک میکنه🫠🖤️
3.0
The moment you’re lost in music, and tears can’t be held back; those falling drops find their way into your ear. This unwelcome moisture brings an itch and irritation, as if the off-key tune of fate is scratching at your ear. Amidst this, the AirPods, companions of your most intimate moments, can’t bear the weight of this flowing sorrow and slip out of your ears, as if their share of this grief is to be abandoned. 🖤
خورشید به ماه گفت: جایمان را عوض کنیم؟ ماه گفت: آیا میتوانی طاقت بیاری برای کسایی که شب ها گریه میکنند؟ خورشید گفت: آیا تو میتوانی افکار کسانی را تحمل کنی که برای گریه کردن منتظر شب میمانند؟️