چای و اشک؛ شعر دلتنگی و فراموشی عشق:
تحقیقات دانیل وگنر نشان میدهد تلاش برای سرکوب یک فکر، آن را قویتر برمیگرداند؛ به این میگویند «اثر خرس سفید». برای اینکه چیزی را فراموش کنی، مغز باید مدام همان خاطره را بازیابی و بازبینی کند. خودِ عملِ «فراموش کردن»، تبدیل میشود به «بهیادآوردن». و اشک احساسی حاوی پرولاکتین و هورمونهای استرس است؛ پس آن فنجان پر از اشک، نه فقط کنایه، بلکه ترکیب شیمیایی واقعیِ سوگواری است.
راهکار:
این تصویر، همان «پارادوکس خرس سفید» است: هر «فراموشت کنم» یک «یادت هستم» ناخواسته است. مغز برای بازداری خاطره، ناچار آن را فعال میکند؛ پس فنجان اشکآلود، نشانه شکست نیست، نشانه پردازش فعالِ دل است.