پایان رابطه و سکوت پر سر و صدای خاطرات:
حافظه هرگز پخش دوباره نیست؛ هر بار یادآوری، خاطره را بازنویسی میکند. پژوهشهای علوم اعصاب نشان دادهاند سکوت وقتی «پر سر و صدا» میشود که مغز برای پیشبینی صدا، نویز درونی تولید میکند؛ یعنی در نبودِ او، مغزت خودش صدای او را میسازد. به این میگویند «خطای پیشبینی حسی». پس این سکوت، فقط یک پدیدهی عاطفی نیست؛ یک مکانیسم عصبی است. آیا دلیلش همین است که سکوت او هنوز در سرت میپیچد؟
راهکار:
تعبیر «پایان من در خاطرات او خلاصه میشود» را میتوان وارونه دید: خاطرات او برای تو یک سند نیست، یک آینه است؛ آنچه در او میبینی، بازتاب نیازها و آرزوهای خود توست. پس پایان تو در خاطرات او نیست، در تصویری است که از خودت در آن خاطرات ساختهای.