داستان تلخ تلاش برای فراموشی عشق در هر صبح:
تصمیمهای ما در برابر حافظهٔ عاطفی گاهی مثل کاغذ در برابر طوفان است. جالب است بدانید مغز برای محافظت از ما، خاطرات احساسی را با هورمونهای استرس مثل کورتیزول تثبیت میکند؛ یعنی هر بار که با ناراحتی به او فکر میکنی، آن خاطره را قویتر میسازی. به قول عصبشناسان: «برای فراموشی باید عمداً نادیده گرفت، نه عمداً تصمیم گرفت.» آیا واقعاً میخواهیم فراموش کنیم یا فقط از شدت درد فرار میکنیم؟
راهکار:
این متن تداعیکنندهٔ «اثر زیگارنیک» است: مغز ما کارهای ناتمام را بهتر به خاطر میسپارد. شاید عهدهایی که هر شب میبندی، خودشان یادآور او هستند. یک راه عملی: به جای سرکوب، محدودیت زمانی برای فکر کردن به او تعیین کن و سپس ذهنت را به کار دیگری مشغول کن.