مقایسه نکن، حتی نسخه فیکم هم برات گرونه!:
طبق نظریه مقایسه اجتماعی فستینگر، ما هویت خود را با سنجیدن خودمان با دیگران میسازیم؛ اما مغز در این مقایسهها دچار «سوگیری خودخدمتی» میشود: موفقیتها را به خودمان و شکستها را به بیرون نسبت میدهیم. جالبتر اینکه اثر دانینگ-کروگر نشان میدهد افراد کمتوان معمولاً بیشترین اعتمادبهنفس کاذب را دارند، در حالی که افراد خبره دقیقتر و محتاطترند. پس این جمله بیشتر شبیه یک سپر دفاعی است تا یک کارنامه واقعی؛ نه؟
راهکار:
این جمله را میشود بهجای تحقیر، یک مرزبندی روانی دید: یعنی اعلام اینکه «من وارد بازی مقایسه نمیشوم». در روانشناسی، این کار نشانه اعتماد به نفس واقعی است، نه برتریجویی؛ چون آدمهای امن نیازی به گران نشان دادن خودشان ندارند.