طنز تلخ: تنها صفِ پشت هم بودن ما در ترافیک است:
پدیده‌ی «ترافیک شبح» نشان می‌دهد ترافیک‌ها اغلب بدون هیچ مانع فیزیکی و فقط از یک ترمز کوچک به وجود می‌آیند؛ موجِ ترمز مثل دومینو به عقب برمی‌گردد و ساعت‌ها باقی می‌ماند. یعنی حتی همان پشتِ هم بودن هم نه از روی همبستگی، بلکه ناشی از نوسانِ اجباری سرعت است. جالب اینجاست که اگر راننده‌ها فاصله‌ی ثابت و سرعت یکنواخت نگه می‌داشتند، این صف طولانی اصلاً شکل نمی‌گرفت.
راهکار:
این جمله را می‌شود از زاویه‌ی عکاسی شهری هم دید: یک قاب از آینه‌های ماشین‌ها که پشت سر هم ردیف شده‌اند، می‌تواند استعاره‌ی بصری از تنهایی جمعی باشد. اگر خواستی بسطش بده، از تضاد «صف نانوایی» و «صف پشت چراغ قرمز» استفاده کن؛ اولی گاهی گفت‌وگو می‌سازد، دومی فقط سکوت و بوق.