بی‌ترسی در اصالت کردی؛ وقتی ترس معنا ندارد:
در مغز، بی‌ترسی اغلب ناشی از کاهش فعالیت آمیگدال نیست، بلکه از افزایش قشر پیش‌پیشانی میانی است که ارزیابی خطر را بازنویسی می‌کند؛ در فرهنگ‌های کوهستانی مانند کردستان، قرار گرفتن مداوم در ارتفاع و شرایط سخت، آستانه اضطراب را از کودکی بالا می‌برد. جالب است که افسانه‌های کهن کردی موجودی به نام اژدها را اغلب نه دشمن صرف، بلکه نگهبان گنج معرفی می‌کنند؛ پس بی‌ترسی یعنی توانایی مذاکره با موجودی که بقیه از آن فرار می‌کنند. اگر ترس معنا ندارد، پس مرز احتیاط و شجاعت کجاست؟
راهکار:
بی‌ترسیِ برآمده از اصالت، در دنیای امروز یک سرمایهٔ عصبی است؛ می‌توان آن را نه فقط میراث، بلکه ابزاری برای عبور از موقعیت‌های مبهم زندگی شهری دید: جایی که خیلی‌ها با تردید و اضطراب تصمیم می‌گیرند، تو می‌توانی همان وضوح را به بازی بگیری. جنس این نترسیدن بیشتر شبیه لنگر است تا غرش؛ لنگر همان هویتی که وسط طوفان، سکون می‌سازد.