احترام به هر پلشتی؟ نه ممنون!:
آیا میدونستی در روانشناسی، احترام بیقید و شرط (unconditional positive regard) فقط برای درمان و رشد فردی مفیده، نه برای روابط اجتماعی؟ پژوهشها نشون میده افرادی که به همه احترام میذارن، بیشتر در معرض سوءاستفاده قرار میگیرن. مرزگذاشتن سر خودت، احترام به خودته، نه بیاحترامی به دیگران. توی جامعهی امروز، تشخیص کی لایق احترامه و کی نه، یه مهارت بقاست. شما چطور این مرز رو مشخص میکنید؟
راهکار:
این نگاه رو میتونی به یه قانون شخصی تبدیل کنی: 'هر احترامی ارزش پاسخ دادن نداره، مخصوصاً وقتی با بیادبی یا پلشتی همراه باشه.'