پشتم باشی؛ هر جنگی را می‌برم، با قدرت عشق و حمایت:
در روانشناسی اجتماعی، حضور یک همراهِ حامی می‌تواند تهدید را در مغز به چالشِ قابل‌حل تبدیل کند؛ پژوهش‌ها نشان می‌دهند سطح کورتیزول در استرسِ همراه با حمایت عاطفی تا حدوداً ۲۵٪ کمتر بالا می‌رود. در چنین حالتی، مغز به‌جای واکنش جنگ‌وگریز، مسیر برنامه‌ریزی و اعتمادبه‌نفس را فعال می‌کند. تیم‌های نظامی و ورزشی هم از همین اصل برای افزایش آستانه‌ی تحمل استفاده می‌کنند. شما کدام آدم را سپرِ نامرئیِ خودتان می‌دانید؟
راهکار:
اینجا عشق مثل یک سپر روانی عمل کرده است: فرد به‌جای دیدن تهدید، میدان جنگ را با اعتمادبه‌نفس می‌بیند. از منظر روانشناسی، امنیتِ دلبستگی دقیقاً همین جابه‌جایی را در ادراک خطر ایجاد می‌کند؛ یعنی آدمِ حامی نه فقط کنار تو، که در تفسیر تو از بحران نیز حاضر است.