روزی که دنبال تو میگردند اما نیستی:
دیدگاه جالب: تحقیقات در روانشناسی شناختی نشون میده که انسانها در ارزیابی «ارزش فقدان» دچار سوگیری «اثر سیمینوف» میشن: چیزی رو وقتی از دست میدیم، سه برابر بیشتر از لحظهای که داشتیم برامون ارزش پیدا میکنه. دقیقاً همون مکانیسمی که باعث میشه دنبال کسی بگردیم که دیگه نیست یا حسش مرده. این خطای محاسباتی ذهن ماست، نه تقصیر خودت یا اون.
راهکار:
این جمله انگار از زاویهٔ «نقص درک لحظه» روایت میشه. شاید بشه بازنویسیاش کرد به: «وقتی هستی، قدرش رو بدون، نه وقتی نیستی.» این تغییر نگاه میتونه از پشیمانی آینده جلوگیری کنه.