گذر زمان و خاطرات فراموش نشدنی:
آیا میدانستید مغز انسان برای خاطرات همراه با احساسات قوی، یک 'اثر انگشت عصبی' دائمی میسازد؟ تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد آمیگدال در مواجهه با محرکهای عاطفی، پروتئینهایی به نام 'PKMzeta' ترشح میکند که سیناپسهای مربوط به آن خاطره را برای همیشه تقویت میکند. به عبارت دیگر، فراموشنشدن یک انتخاب نیست، یک قانون بیولوژیک است. چه خاطرهای در ذهن شما چنین 'اثر دائمی' گذاشته است؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهٔ نوروبیولوژی نگاه کرد: خاطرات عاطفی در آمیگدال ذخیره میشن و گذر زمان فقط قدرت دسترسی بهشون رو کم میکنه، نه خود خاطره رو. پس این «نرفتن از یاد» یک مکانیزم بقاست، نه یک نقص.