متن های بلند شعر / بهترین متن شعر [پیشنهادی]

⦇چه داری در نگاهت
ڪه مستم میڪند هر دم؛
تو الحق المثناى
شراب ناب شیرازی‌‌‌ ♥️🍷‌‌‌ ⦈
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌️

بوی یلدا را میشنوی؟🍉✨🎉
انتهای خیابان آذر…
باز هم قرار پاییز و زمستان..
قراری طولانی به بلندای یک شب..
پاییز چمدان به دست ایستاده!
عزم رفتن دارد…
آسمان بغض کرده و میبارد.
خدا هم میداند عروس فصل ها چقدر دوست داشتنیست…
کاسه ای آب میریزم پشت پای پاییز…
و… تمام میشود
پاییز، ای روز های دلتنگی
رفتنت به خیر…
سفرت بی خطر

🤍🌱💕️

سرد بودن با مرا، دیوار یادت داده است
نارفیق بی مروّت، کار یادت داده است

توبه ات از روزهایم عشقبازی را گرفت
آه از آن زاهد که استغفار یادت داده است

دوستت دارم ولی با دوستانت دشمنی
گردش دنیا فقط آزار یادت داده است

عطر موهایت قرار از شهر می گیرد بگو
دل ربودن را کدام عطار یادت داده است؟

عهد با من بستی و از یاد بردی، روزگار
از وفاداری همین مقدار یادت داده است.️

#شـعر👀'🫀 ۫ ּ ⭑𖦆

دیدی که سخت نیست، تنها بدون من
و صبح می‌شود ، شب‌ها بدون من
این نبض زندگی، بی‌وقفه می‌زند
فرقی نمی‌کند، دنیا بدون من
#مجید_احمدی🌱

‹ کُنجِ‌‌دل🫀›️

خندان
دلم از آن عشق تو ز هر خطر چو
دیوانه نپرهیزد
هرلحظه زشوق لب شیرینت بس
شور برنگیزد
از عشق رخ ماهت چون دل به تو
می پیوست
هرجاکه توباشی عارف به شوق تو
برخیزد
عارف.ل.ا💚و.ص🌹🌹🌹ه+

️

¸„.-•~¹°”ˆ˜¨ آنکس که بداند و بخواهد که بداند
خود را به بلندای سعادت برساند
آنکس که بداند و بداند که بداند
اسب شرف از گنبد گردون بجهاند
آنکس که بداند و نداند که بداند
با کوزه ی آب است ولی تشنه بماند
آنکس که نداند و بداند که نداند
لنگان خرک خویش به مقصد برساند
آنکس که نداند و بخواهد که بداند
جان و تن خود را ز جهالت برهاند
آنکس که نداند و نداند که نداند
در جهل مرکب ابدالدهر بماند
آنکس که نداند و نخواهد که بداند
حیف است ️

خيال خام پلنگ من به سوي مـاه پريدن بود
و مـاه را ز بلندايش به روي خاك كشيدن بود

پلنگ من دل مغرورم پريدو پنجه به خالي زد
كه عشق مـاه بلند من وراي دست رسيدن بود

من و تو آن دو خطيم آري موازيـ══ـان به ناچاري
كه هر دو باورمان زاغاز به يكدگر نرسـيدن بود

👤حسین منزوی
شعری بر اساس افسانه‌ ها :)️

نذر ڪردم ڪہ خدا جرات آن را بدهد
جاے اسمت فقط اینبار نگویم خواهر😕😂

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌️

از زمانی که تو را بین خلائق دیدم
مثل یک فاتح مغروز به خودم بالیدم
عشق یک بار به من گفت برو گفتم چشم
حق صد بار به من گفت نرو نشنیدم
پدرم هی وصیت کرد که عاشق نشوم
تو چه کردی که به گور پدرم خندیدم
سال ها درد کشیدم که به دردم بخوری
اخرش رفتی و از درد به خودم پیچیدم
از دهانم که پر از توست بدم می اید
تف بر آن لحظه ای که لب های تورا بوسیدم
داستان منو زیبایی تو یک خط است
بچگی کردم و از لای لجن گل چیدم
تشنه بودم که تو ساک سفر️

گل رعنا
کجای ای گل رعناکه دستم راکنی بالا
به دیداره دلم آیی که بینم آن رخ زیبا
هر آنچه ناز داری خریدارم سر ان جان
اگر سختی هزار آید به عشق یارپابرجا..
عارف..🌷💚🌷️

همه را نیز به غمخانه خود راه دهید
همه را از غم ویرانه خود آب دهید
همه را باز ملاقات کنید
همه را باز در این قصه و این غصه هم‌آواز کنید
همه را ارج دهید
همه را یاد کنید
همه را بر همه دنیا دل آرام کنید
️

ܩߊ‌ܠܘ ܩࡅ߭ܨ
ܢ̣ܝ̇‌ߊ‌ܝ‌ ࡅ߭ܭَߊ‌ࡅ߳ߺߺܙ ܭࡅ߭ܩܢ ࡅ߳ࡐ‌ܝ‌ࡐ‌
ࡅ߳ࡐ‌ܝ‌ࡐ‌ ࡅ࡙ܘ ܫߊ‌ܠܩܘ
ܣܝ‌ܥ݆ܨ ࡎܥ‌‌ߊ‌ࡅ߳ߺߺܙ ܭࡅ߭ܩܢ ࡅ߳ࡐ‌ܝ‌ࡐ‌ ܢ̣ߊ‌ܝ̇‌ܩܢ ܭܩܘ
ܢ̣ߊ ߊ‌ࡅ࡙ࡅ߭ܭܘ ܩࡅ࡙ܥ‌‌ࡐ‌ࡅ߭ܩܢ ࡅ߳ܣܚ݅ࡍ ܢ̣ܝ‌ߊ‌ܩܢ ܫ̇ܩܘ
ܩߊ‌ܠܘ ܩࡅ߭ܨ
ܥ‌‌ܥ݆ߊ‌ܝ‌ܢܚ݅ܩܢ ࡐ‌ ܥ݆ߊ‌ܝ‌ܩܘ ࡅ߭ܩࡅ࡙ܥ‌‌ࡐ‌ࡅ߭ܘ
ܭܩܚ݅ࡍ ܢ̣ܝ‌ߊ‌ܩܢ ࡅ࡙ܘ ܫߊ‌ܠܩܘ ࡅ߭ܩࡅ࡙ܥ‌‌ࡐ‌ࡅ߭ܘ
ܥ݆ܝ‌ߊ ߊ‌ܝ̇‌ܚ݅ࡍ ܢܚؤߊ‌ܠܩܘ ࡅ߭ܩࡅ࡙ܥ‌‌ࡐ‌ࡅ߭ܘ ـ٨ـﮩـ۸ـﮩ♡️

مکالمات #خیام با همسرش: ‌‌‌‌‌‌

زن: کجایی عزیزم؟
خیام :
ماییم و می و مطرب و این کُنجِ خراب
جان و دل و جام و جامه در رهن شراب

زن: مشروب !؟ مگه تو نگفتی من نماز میخونم؟
خیام :
می خوردن و شاد بودن آیین من است
فارغ بودن ز کفر و دین، دین من است

زن :
با کیا هستی حالا خبرِ مرگت؟

ادامش پست بعد...‎‌‌‍‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‍‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‍‌‌‎‌‌‌‌‎‍‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‍‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‍‌‌‎‌‌‎‌‍‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‍‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‍‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‍‌‌‎️

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم
طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم
غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم
قد برافراز که از سرو کنی آزادم️

دل در غمِ این جهانِ فانی چه کند
با دیده‌ی پر ز اشک، جانی چه کند

گردون به مدارِ خویش می‌گردد
دل بسته به این گمانِ واهی چه کند

هر نقش که زد زمانه بر لوحِ حیات
چون باد گذشت، باقیِ راهی چه کند

ما سایه‌ی زخمِ خویش می‌زییم
در آینه‌ی غبارِ آهی چه کند

گر مقصدِ جان فناست، پس ای دلِ خام
با عشوه‌ی این سرابِ خالی چه کند

از حافظِ روزگار پرسیدم راز
گفتا: به فنا رسد، الهی چه کند؟

شاعر:خودم:)️

میشود غش کنم
ضعف کنم ، جان بدهم، جان بشوی
دل بشوی ، یار شوی
حضرت یار ♥️
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌️

جان پس از عمری دویدن لحظه ای آسوده بود
عقل سر پیچیده بود از آنچه دل فرموده بود

عقل با دل روبرو شد صبح دلتنگی بخیر
عقل برمیگشت راهی را که دل پیموده بود

عقل کامل بود،فاخر بود،حرف تازه داشت
دل پریشان بود،دل خون بود،دل فرسوده بود

عقل منطق داشت حرفش را به کرسی می نشاند
دل سراسر دست و پا میزد ولی بیهوده بود

حرف منت نیست اما صد برابر پس گرفت
گردش دنیا اگر چیزی به ما افزوده بود
️

مَرا حاجَت به‌طَبیب نیست…
‌
آن دَم کِه نِگاهَم به نِگاهِ چَشمـانِ زیبایَت گِرِه می‌خورَد…
‌
نازنینَم؛ مَگیر نِگاهِ مَسیحایی‌اَت از مَن،
‌
کِه زِندگی را در رَگ‌هایم جاری می‌سازَد…️

روزگاری من اگر دیوانه‌ات بودم گذشت
شمع من بودی و من پروانه‌ات بودم گذشت
روزگاری زلف تو دام و خالت دانه بود
من اسیر دام بهر دانه‌ات بودم گذشت
من دگر نیستم از باده‌ات سر مست و خوش
گر زمانی سر خوش از پیمانه‌ات بودم گذشت

- | شـــعر️

پس چو آهن گرچه تیره‌هیکلی
صیقلی کن صیقلی کن صیقلی

تا دلت آیینه گردد پر صور
اندرو هر سو ملیحی سیمبر

آهن ار چه تیره و بی‌نور بود
صیقلی آن تیرگی از وی زدود

صیقلی دید آهن و خوش کرد رو
تا که صورتها توان دید اندرو

گر تن خاکی غلیظ و تیره است
صیقلش کن زانک صیقل‌گیره است

تا درو اشکال غیبی رو دهد
عکس حوری و ملک در وی جهد

صیقل عقلت بدان دادست حق
که بدو روشن شود دل را ورق

صیقلی را بسته‌ای ای بی‌نماز
وآن هوا را کرده‌ای دو ️

با عجله داشتم می‌دویدم
خوردم به یک چیزی
آدم بود!
منتظر بودم بگه
مگه کوری
دستش را به طرفم دراز کرد
بهم دست داد
و لبخند زد
فکر کنم انسان بود️

نه تو می مانی

نه اندوه

و نه ، هیچ یک از مردم این آبادی

به حباب نگران لب یک رود ، قسم

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت

غصه هم ، خواهد رفت

آن چنانی که فقط ،خاطره ای خواهد ماند

لحظه ها عریانند

به تن لحظه خود ، جامه اندوه مپوشان هرگز

نه تو می مانی

نه اندوه

و نه ، هیچ یک از مردم این آبادی..🌱🤍
#جناب سپهری
️

بعد از زمستان به دیدارم بیا..
با شکوفه ای ارغوانی که پشت گوشم میگذاری،
با لبخندی که فقط از خاک دلتنگی می روید.
بعد از زمستان، عشق من، با نوایی تازه مرا ملاقات کن.
با جامه ای از تار و پودِ امید.
و آغوشت که بوی خانه‌ام را میدهد."️

-
وقتی‌ ازپنجره‌یِ‌روح، زیبایی دیده‌شود
رنگین‌کمان‌ها پدید می‌آیند و همہ‌ چیز
رویایـے می‌شـود ، حس خوشایندی بھ
انسان مـی‌دهد . در طوفان‌هاۍ زندگـے
رنگین‌کمان باش، تلاءلویِ نوری باش ک
هنگام غـروب بھ ابرها لبخند می‌زند و
نوید فردایی بھتر را می‌دهد ؛ امیدوار
خشنود🥤 ᵕᵕ
#انگیزشی "🫐☁️"
—⋅—·–⋅—𖧷—⋅—·–⋅—️

◁❚ما فتنــــہ بر توایــم و تو فتنــــہ بــر آیینـــہஜ═

◁❚ما رانگـاه در تو، تو را انــدر آیینــــہıllıllı

༻تا آینــــہ جمال تو دید و تو حسـن خویش✯༻

✞彡تو عاشق خودے ز تو عاشـق‌تـر آینـــہ✞彡



#خاقانی️

دنیای ما قصه نبود
پیغوم سربسته نبود
دنیای ما عیونه
هرکی میخواد بدونه
دنیای ما مار داره
بیابوناش خار داره
هر کی باهاش کار داره
دلش خبر دار داره




شاملو️

دل گفت مرا ز غم، رهایی باید
بر سفره‌ی شادمان، غذایی باید

رفتم به سرای عقل، پرسیدم: "چیست؟"
گفتا: "برای شادی، دعایی باید"

گفتم که دعا به کار این دل ناید
گفتا: "پس از آن، کبابی باید"

چون عشق به یار و می به جام است خوش
گفتم: "نه، کمی هوایی باید"

با عقل به جنگ رفتم و آخر دانست
در خنده و شادی، صفایی باید

چون من اگرت به طنز ایمان داری
هر غم به کلام، فدایی باید!

شاعر:خودم:)️

بِه‌جَهآن‌‌خُرَم‌اَز‌آنَم‌‌کِه‌جَهآن‌خُرَم‌اَز‌اُوست
عآشِقَم‌‌بَر‌هَمِه‌عآلَم‌کِه‌هَمِه‌عآلَم‌اَز‌اُوست:)))))
👥🙃❤️🫲🏻🫱🏻♾️🕺🏻💃🏻☄️🧬🫀️