شعر های کوتاه / بهترین بیو های شعر [پیشنهادی]

چمدان دست گرفتم که بگویی نروم
تو چرا سنگ شدی راه نشانم دادی؟

در کودکی شوق دگر بود
خیالم زین حوادث بی خبر بود

از هیچ،به قدر هیچ باید خواست و نه بیشتر...

زندگی چون قفسی است ، قفسی تنگ ، پر از تنهایی...

من نهان را بینم و تو آشکار
تو یکی میدانی، اما من هزار

عاشقان همه نام و نشانی دارند
آنکه در عشق تو بی نام و نشان است منم!

گهگاهی که تو یادم بکنی هم کافیست …

زندگی
چون قفسی است....
قفسی تنگ،
پر از تنهایی...