زندگی در گذر است؛ انسان، رهگذری در مسیر بیبازگشت:
زمین با سرعت ۳۰ کیلومتر بر ثانیه دور خورشید میچرخد، خورشید هم با ۲۲۰ کیلومتر بر ثانیه در کهکشان میتازد. حتی در سکون مطلق، مسافران کیهانی هستیم. جالبتر اینکه سلولهای بدن ما مدام جایگزین میشوند؛ هر ۷ سال یک نسخه کاملاً نو از نظر سلولی جای نسخه قبلی مینشیند. «رهگذر» بودن فقط یک استعاره شاعرانه نیست، حقیقتی فیزیکی در بطن وجود ماست. اگر هر لحظه در حال تغییریم، «خودِ» واقعی کجا ایستاده است؟
راهکار:
اینکه میگوییم «رهگذریم» به جای غمانگیز بودن، میتواند قدرتمند باشد: اگر همه چیز در گذر است، پس هر لحظه فرصتی است برای خلق معنا بدون دلبستگی به نتیجه. چون عبور میکنی، اشتباهاتت هویت ابدیات نیستند. مثل موجی که میآید و میرود، زیباییات در اثرگذاری لحظهای است.