شعر های کوتاه / بهترین بیو های شعر [پیشنهادی]

یاد تو حس قشنگیست کـہ در 💔 دارم تو چـہ باشے چـہ نباشے نگهش میدارمـ

‏‏‏مرا به حال خویش رها کنید، من در اعماق وجود خود در حرکتم...

محو چشمانِ تو بودم...
که به دام افتادم!

آنچه در يادش 
نمانده،یاد ماست.
 

 مرا به خیر تو امید نیست، شر مرسان.

فلک جز عشق محرابی ندارد
جهان بی‌خاک عشق آبی ندارد

جوونیم رفته به باد
فدا سرت حله چشات

نگاهی از تو برای چشمانم کافیست تا چشم ببندم بر هر چی پوچ و خالیست

قبل ترها كه نبودی
منِ
بدون تو
چگونه بود ..؟e²

باش با من که همه رهگذران میگذرند).

باید گریست در غم شهری که اندر ان
مشتی اسیر گریه به آزاده ای کنند

در دلم
بنشسته‌ای
بیرون میا...
 

معشوقه به سامان شد
تا باد چنین بادا… 

هلهله دلم مرا ب طُ می خواند جانا!

گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من

سعدیا مرد نکو نام نمیرد هرگز مرده ان است که نامش به نکویی نبرند

مرا هیچ نیاز مهر خلق نیست، مرا ترسی ز یاد عافیت نیست

زحمتی می کشم از مردم نادان
که مپرس...

به لطفِ عشـق،
 تمرین میڪنم یڪتاپرستے را !

[فاضل نظری]

گر هیچ مرا در دل تو جاست بگو گر هست بگو نیست بگو راست بگو!

باعث خوشحالی جان غمین من کجاست؟!!

• وحشی بافقی

مدتی هست به دلسوزی خود مشغولم که دلم بند نفس های کسی هست؛ که نیست...

من خراب دل خویشم تو خراب من الوده مشو...

هی پا به پا نکن که بگویم سفر بخیر
مجبور نیستی که بمانی ولی نرو...

غمگین‌ترین مصرع؟
«بعد از تو هیچ در دلِ سعدی گذر نکرد.»

هر آن کس عاشق‌ست از دور پیداست
لبش خشک و دو چشمش مست و شیداست💚

در جام من، می پیش‌تر کن ساقی امشب...