دوزاری شدن با هر کسی غیر ممکنه؛ طنز خودباوری:
اصطلاح «دوزاری» در فارسی به سکههای بیارزش دوره پهلوی اول برمیگردد که ارزششان از ریال کمتر بود و مردم آنها را نشانه بیاعتباری میدانستند. در روانشناسی اجتماعی، این واژه نمادی از «مقایسه نزولی» است؛ یعنی فرد برای حفظ عزت نفس، مدام خودش را با کسانی که «پستتر» میپندارد قیاس میکند. پژوهشها نشان داده این مکانیسم دفاعی در شبکههای اجتماعی تشدید میشود، چون ما همیشه میخواهیم تصویری بهتر از خودمان بسازیم. حالا سوال اینجاست: اگر همه فکر کنند دیگری «دوزاری» است، دوزاری واقعی کجاست؟
راهکار:
جملهات بر پایه یک سوگیری شناختی جالب بنا شده: «خطای بنیادی اسناد». ما آدمها معمولاً رفتارهای خودمان را به شرایط و رفتار دیگران را به شخصیتشان نسبت میدهیم. «دوزاری» خواندن دیگران یک برچسب شخصیتی است، در حالی که شاید آنها هم تحت فشار شرایطی قرار گرفتهاند که تو نمیبینی. این تفاوت نگاه، اصل همان کنایه طنزآمیز تو را میسازد.