قول های قشنگ و رفتن های قشنگ: طنز تلخ بی عملی:
نوروساینس میگوید مغز انسان با شنیدن یک وعده، حتی قبل از عمل به آن، مرکز پاداش را فعال میکند. به همین دلیل وعدههای زیبا اینقدر فریبندهاند. اما یک «خطای پیشبینی» رخ میدهد: مغز آینده را بهتر از واقعیت برآورد میکند و لذت انتظار جای خوشحالی واقعی را میگیرد. جالب اینجاست که رفتن ناگهانی، آن ناهماهنگی شناختی را با یک ضربه تمام میکند و ما با انبوهی از پیشبینیهای خنثی تنها میمانیم. آیا حذف وعدهها روابط را سالمتر میکند؟
راهکار:
قولهای قشنگ مثل قلاب ماهیگیری عمل میکنند: طعمهای برای جلب اعتماد، نه تضمین ماندن. مغز ما با شنیدن وعدههای خوب دوپامین ترشح میکند، اما رفتن زیبا فقط پایان آن ترشح است. خودتان را با قضاوت روی کلمات گول نزنید؛ فقدان کسی که میرود، درواقع خلأ یک توهم را پر میکند.