لعنت به عشق؛ چرا درد عشق قلب را می‌شکند؟:
مغز، درد عاشقانه را مثل درد فیزیکی پردازش می‌کند: مطالعات تصویربرداری نشان داده‌اند طرد شدن عاطفی، نواحی‌ای مثل قشر کمربندی قدامی و اینسولا را فعال می‌کند؛ همان مناطقی که درد جسمی را رمزگذاری می‌کنند. پس «درد قلب» فقط استعاره نیست. جالب اینکه سیستم پاداش دوپامین هم درگیر می‌شود، شبیه اعتیاد؛ به همین دلیل ترک عشق واقعاً شبیه ترک یک ماده است. اگر عشق نبود، شاید درد نبود، اما همان مدار، عمق پیوند را هم می‌ساخت.
راهکار:
درد عشق را می‌توان بازتعریف کرد: نشانه‌ای از یک سیستم دلبستگی زنده که ظرفیت پیوند عمیق دارد. عشق حذف نمی‌شود؛ بلکه از یک شخص به یک تجربه، به خودشناسی و به توانِ دوست داشتن منتقل می‌شود. اگر این درد را مثل سیگنال تنظیم هیجان ببینیم، می‌توان آن را به سوگِ سالم تبدیل کرد: نام‌گذاری هیجان، نوشتن بدون سانسور، و ساختن آیین‌های کوچک برای پایان‌بخشیدن به یک فصل. این کار درد را حذف نمی‌کند، اما از پوچی به معنا می‌برد.