حسرت اعتراف نکردن به عشق و زندگی دیگر:
دانشمندان عصبشناس دریافتهاند که مغز انسان برای «حسرت» همان مدارهای پردازش درد فیزیکی را فعال میکند. یعنی حسرت اعتراف نکردن در زندگی واقعی، از نظر نوروشیمیایی شبیه به سوختگی درجه دو است. نکتهٔ جالب: تئوری «جهانهای موازی» در مکانیک کوانتوم (تفسیر چندجهانی) میگوید هر انتخابی که نکردی، در جهان دیگری اتفاق افتاده. پس شاید در همان لحظهای که سکوت کردی، یک نسخهٔ دلیر از تو در جهانی دیگر آن جمله را گفته باشد. سوال اینجاست: آیا دانستن این که «در جایی دیگر عشقت را اعتراف کردهای» حسرت امروز را کم میکند یا بیشتر؟
راهکار:
این حسرت ریشه در این دارد که در لحظهٔ حال همیشه میتوانی انتخاب کنی. شجاعت یک عضله است، نه یک سرنوشت. دفعهٔ بعد که فرصت پیش آمد، فقط یک جمله بگو، حتی با لرزش صدا. نتیجه مهم نیست، تجربهٔ رهایی از حسرت شیرینتر از خیال زندگی دیگر است.