دلتنگی برای نوستالژی عاشقانه و آن اس ام اس شبانه:
مغز آدم در نبود عشق، رفتاری شبیه ترک اعتیاد دارد. کاهش ناگهانی دوپامین و اکسیتوسین که با صدای معشوق ترشح میشد، مدار عصبی «پاداش» را گرسنه میگذارد. برای همین چشمانتظار همان اساماس میمانی؛ مغزت هنوز توی تاریخ مصرف گذشته گیر کرده و هر پینگ خیالی را پاداش اشتباه میگیرد. جالب اینکه یادآوری آن زمزمهها همان مسیرهای عصبی را دوباره روشن میکند و درد شیرینی میسازد. این درد بیشتر فیزیکی است یا روحی؟
راهکار:
دلتنگی مثل چسب زخمی است که روی زخم میچسبد، دردناک ولی نشانهٔ ترمیم. این حسرت شبهای چشمبهگوشی، نسخهٔ معکوس عشق است: یعنی عمیقاً وصل بودی، پس عمیقاً قطع شدی. روزی این زمزمهها تبدیل به موسیقی متن فیلمی میشود که فقط مال توست و تمام شده؛ آنوقت طعمش از حسرت به نوستالژی شیرین تغییر میکند.