باز کردن زخم قدیمی

برگشتن به آدم اشتباه؛ باز کردن دوباره بخیه‌های زخم:

در روان‌شناسی، بازگشت به آدم اشتباه را «تقویت متناوب» می‌خوانند: همان مکانیزمی که ماشین‌های قمار اعتیادآورند. مغز پاداش را غیرقابل‌پیش‌بینی می‌بیند و دوپامین بیشتری ترشح می‌کند؛ دقیقاً مثل زخمی که هر بار باز می‌شود و التیام آن طولانی‌تر می‌شود. جالب‌تر اینکه اسکن‌های fMRI نشان داده‌اند دوری از عشق نافرجام، همان نواحی مغز را فعال می‌کند که ترک مواد مخدر فعال می‌کند؛ پس این «باز کردن بخیه» فقط یک استعاره نیست، یک الگوی شیمیایی است. سؤال این است: برای قطع این چرخه، چه پاداش سالمی می‌توانی جایگزین کنی؟

راهکار:

این استعاره فقط زخم را یادآوری نمی‌کند؛ نشان می‌دهد که هنوز دستِ آن آدم به بخیه‌ها می‌رسد. به‌جای سرزنش خودت، این را در نظر بگیر که بازگشت به آدم اشتباه نشانه امیدواری است نه ضعف؛ فقط کافی است امید را به خودت برگردانی، نه به گذشته.