شعر های کوتاه / بهترین بیو های شعر [پیشنهادی]

به لطفِ عشـق،
 تمرین میڪنم یڪتاپرستے را !

[فاضل نظری]

باش با من که همه رهگذران میگذرند).

هلهله دلم مرا ب طُ می خواند جانا!

تو ای طلوع آرزوی خفته بر باد ، بخوان مرا تو ای امید رفته از یاد .

هی پا به پا نکن که بگویم سفر بخیر
مجبور نیستی که بمانی ولی نرو...

من خراب دل خویشم تو خراب من الوده مشو...

گر هیچ مرا در دل تو جاست بگو گر هست بگو نیست بگو راست بگو!

معشوقه به سامان شد
تا باد چنین بادا… 

در دلم
بنشسته‌ای
بیرون میا...
 

هر آن کس عاشق‌ست از دور پیداست
لبش خشک و دو چشمش مست و شیداست💚

باعث خوشحالی جان غمین من کجاست؟!!

• وحشی بافقی

گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من

سعدیا مرد نکو نام نمیرد هرگز مرده ان است که نامش به نکویی نبرند

مدتی هست به دلسوزی خود مشغولم که دلم بند نفس های کسی هست؛ که نیست...

غمگین‌ترین مصرع؟
«بعد از تو هیچ در دلِ سعدی گذر نکرد.»

در جام من، می پیش‌تر کن ساقی امشب...

مرا هیچ نیاز مهر خلق نیست، مرا ترسی ز یاد عافیت نیست

زحمتی می کشم از مردم نادان
که مپرس...

خوش باش دمی که زندگانی ایت است.....

اشتباه انسان اول در ابتدا رهگذرند سپس میهمان می شود و بعد صاحبخانه