دردی که از طرف تو، کتاب می‌شود:
در روان‌شناسی، «نوشتن بیانگر» درد را از احساسی مبهم به روایتی منسجم تبدیل می‌کند؛ پژوهش‌ها کاهش فعالیت آمیگدال و افزایش انسجام شناختی را نشان میدهد. در شعر فارسی هم «درد» وقتی به «تو» گره می‌خورد، از تکرار به استعاره و سپس به کتاب ارتقا می‌یابد. همین شکاف، ادبیات را می‌سازد.
راهکار:
درد از هر طرف که خوانده شود درد است؛ اما وقتی از زاویهٔ «تو» نوشته می‌شود، از حس خام به روایت تبدیل می‌شود. ادبیات همین‌جا شروع می‌شود: یک نفر باعث می‌شود تکرارِ زخم، فرم و امضا بگیرد. اگر بخواهی این شعر را کامل‌تر کنی، یک جزئیات کوچک از حضور «تو» اضافه کن—مثلاً یک بو، یک صدا، یک جای خالی—تا کتاب شدنِ درد ملموس شود.