خاطرهی نگاه به چشم معشوق در یک شب پرستاره:
نورونهای آینهای مغز وقتی خاطرهای را مرور میکنید، دقیقاً همان الگوی فعالیت زمان وقوع را بازتولید میکنند. یعنی این «پرسه در خیال» درواقع یک شبیهسازی عصبی از واقعیت است – و همین باعث میشود حس کنید آن شب هنوز تمام نشده. جالب نیست که مغز شما چقدر در فریبدادن خودش استاد است؟
راهکار:
این حس نوستالژی دقیقاً فعالشدن مدار پاداش مغز هنگام یادآوری خاطرات خوش است – مغز شما همان لحظه را دوباره زنده میکند، انگار که هنوز در آن شب ایستادهاید.