طنز تلخ: وفای سگ و بیوفایی آدمها:
جالب است بدانید سگها در سطح هورمونی اکسیتوسین (همان هورمون عشق و دلبستگی) را هنگام نگاه کردن به صاحبشان ترشح میکنند—دقیقاً مثل رابطه مادر و نوزاد انسان. اما نکته شگفتانگیز: این چرخه دوطرفه است؛ نگاه کردن سگ به انسان باعث افزایش اکسیتوسین در هر دو میشود. پس شاید سگها بهطرز عجیبی «آینه» احساسات ما هستند. اگر وفا را «پایداری در پیوند بدون چشمداشت» تعریف کنیم، آیا هیچ انسانی میتواند ادعا کند که در این سطح از سگ پایینتر نیست؟
راهکار:
این جمله بیشتر یه کنایه است تا یک حقیقت زیستشناختی. سگها نه از روی «وفا» بلکه از روی غریزه و وابستگی گروهی به انسان وفادار میمانند. شاید بهتر باشد به جای تحقیر آدمها، به ریشههای روانشناختی بیوفایی فکر کنیم: ترس از طرد شدن یا عدم امنیت عاطفی.