بیو تیکه دار

وقتی سمعک طرف مقابل پیش دیگری جا مانده:

شنوایی فقط کار گوش نیست، بلکه یک عملکرد مغزی مبتنی بر توجه انتخابی است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند مغز می‌تواند صداهایی را که مرتبط با نیازهایش نیست، در همان ورودی شنوایی فیلتر کند. این یعنی آدم‌ها گاهی نه به خاطر خرابی گوش، بلکه به دلایل روان‌شناختی «سمعکشان را جا می‌گذارند». در روان‌شناسی روابط به این پدیده «ناشنوایی انتخابی» می‌گویند؛ جایی که فرد آگاهانه یا ناآگاهانه ورودی‌های خاصی را خاموش می‌کند. حالا سؤال: چطور می‌فهمید طرف مقابل واقعاً نمی‌شنود یا خودش را به نشنیدن زده است؟

راهکار:

گاهی مشکل از تو نیست که نمی‌شنوی، مشکل از من است که با کسی حرف می‌زنم که آگاهانه سمعکش را جا گذاشته. این جمله در واقع یک دفاع روانی هوشمندانه است: من اشتباه خودم را می‌پذیرم که چرا اصرار داشتم با کسی ارتباط برقرار کنم که از قبل تصمیم به نشنیدن گرفته بود. یک جور «کری انتخابی» در روابط؛ انگار طرف مقابل عمداً ابزار شنیدن را جا می‌گذارد تا شنونده نباشد و تو هم می‌مانی و یک مکالمهٔ بی‌حاصل.